Gujarati Whatsapp Status |
Hindi Whatsapp Status
Gunjan Banshiwal
ख्वाब नही समय बदलता है
मंजिल नहीं कारवां बदलता है
जज्बा रखो जितने का क्योंकि किस्मत बदले न बदले, वक्त जरुर बदलता है
- Gunjan Banshiwal
Sonam Brijwasi
- Sonam Brijwasi
story - दो पत्तियों की एक पत्नी
charector - shreya (heroine)
Ankita
हमारी दो जिंदगियाँ होती हैं
एक जो हम हर दिन जीते हैं, दूसरी जो हम हर दिन जीना चाहते।
Soni shakya
हर पल इतंजार किया.. तुम्हारे लिए
खुद को भुला दिया.. तुम्हारे लिए
रूह तक भी रो लिए .. तुम्हारे लिए
आख़री सांस तक जिएंगे ..तुम्हारे लिए
इस जन्म ना मिले तो फिर जन्म लेंगे ..तुम्हारे लिए
यकीन है मिलेंगे एक सुबह ..सिर्फ हमारे लिए
- Soni shakya
Rajeev Namdeo Rana lidhori
Rana lidhori' shayri
Dr.Namrata Dharaviya
હું ક્યાં યાહું છું કે તારાથી જીતી જાઉ,
હું બસ એટલું યાહું છું કે "તને ક્યારેય હારી ન જાઉ"
Dr.Namrata Dharaviya
જિંદગીભર તોફાનો સાથે એવો સબંધ રહ્યો,
કે..
દરિયો જાણીતો ને કિનારો જ અજાણ્યો રહ્યો.
Roshan baiplawat
happy Holi 💐💐💐💐😌😌😌😌
महेश रौतेला
दुख तो सब आ चुके हैं
सुख की उम्मीद जगी हुई है,
दुनिया अपनी जगह घूमती
घाम की आदत बनी हुई है।
प्यार से अच्छा क्या होगा
प्यार से सच्चा क्या होगा!
श्रीकृष्ण अच्छे हैं
राधा भी अच्छी हैं।
उनका सुख दुख समान करना
मुझे नहीं आता है,
जय-पराजय ,लाभ-हानि
समान मानना कठिन कठोर है।
दुख तो सब आ चुके हैं
सुख की उम्मीद जगी हुई है।
*** महैश रौतेला
Zarnaba
एक दौर ऐसा आता हे जब हमारा दिल किसी के लिए थम सा जाता हैं!
- Zarnaba
Chaitanya Joshi
આવ્યો તહેવાર હોળીનો, હરિના રંગે રંગાઈ જઈએ.
ના રહે પછી કશુંએ બાકી, આપણે હરિ જેવા થઈએ.
રંગ દુનિયાનો દુઃખ આપનારો,એને હવે ત્યજી દઈએ,
હરિસંગાથે કરીએ ગોઠડી, એની વધુ નજદીક હોઈએ
ઊર્જા ભરી લઈને નિતનવી, હરિ આશ્રિત સૌ છીએ,
ફાગ હોળીના મેલી એકકોરને ગીત ગોવિંદનું ગાઈએ.
રંગલાખવત્ મિલન હો પછી, હરિના વિચારે વહીએ,
એક જ રંગ હશે ઊભયનોને, ઈતિહાસ એ સરજીએ.
હરિભક્તો હોય હારડા સમા ગરદનમાંહે આરોપીએ,
અંતરથી અંતર જાય ઘટતુંને દૂરી હરિથી હટાવીએ.
- ચૈતન્ય જોષી. " દીપક " પોરબંદર.
Shefali
#shabdone_sarname__
Mamta Trivedi
https://youtu.be/0sQN7u_H2Jc
Urmi Vala
'ચા' ની ચૂસકીનો અંદાજ,
'ઉર'ની ઊર્મિઓનો સંવાદ.
Gautam Patel
જય દ્વારિકાધીશ
kashish
Didi...
haa meri har galti ko bhul jane ka natak karti hai ...
Mera sath deti hai jise koi hero ho ...
fir ulta dant deti hai jise vo police or mai chor hu...
samjati aise hai jise teacher ho chaye vo math ho ya science...
khana aisa banati hai uske samne master chief bhi fail ho...
fever per dawai de deti hai jise vo doctor ho ...
lekin sorry meri har galti ko bhula jane ko sorry tang karne ke liye sorry her chejh ke liye didi....
by kashish
bhagwat singh naruka
किस्मत में क्या लिखा है, ये कोई नहीं जानता,
हर मोड़ पर ज़िंदगी नया फ़साना बुन जाती है।
ना चाहते हुए भी अजीब खेल दिखाती है,
कभी हँसी देकर, कभी आँसू थमा जाती है।
हम सोचते कुछ और हैं, होता कुछ और है,
समय अपनी चाल चुपचाप चला जाता है।
पर यक़ीन रखो ऐ दोस्त,
हर खेल के पीछे कोई सबक छुपा होता है,
ज़िंदगी गिराकर ही सही,
इंसान को मज़बूत बना जाती है।
#writer_bhagwatsingh_naruka
bhagwat singh naruka
बात कितनी सच्ची है ये बात तो आप सब जानते ही होगे आज कल बदलते रिश्ते कितने अजीब हो गए है ।
हर कोई जानता है कि आज जो हम अपने रिश्तों के साथ कर रहे है कल वही हमारे साथ भी होना तय है ।
ठीक उसी तरह जैसे सब जानते है कि मौत एक दिन हमे भी आनी है लेकिन इंसान मौत से भी कितना डरता है सब जानते हुए भी कितने गलत काम कर रहा है ।
#writer_bhagwatsingh_naruka
bhagwat singh naruka
जिस तरह एक स्त्री चाहती है कि उसके आगे उसकी पीहर/मायके की बढ़ाई की जाये....
एक लेखक चाहता है कि उसके ग्रंथ की तारीफ की जाये....
एक कवि चाहता है कि उसकी पंक्ति के बाद तालियों की गड़गड़ाहट हो
उसी तरह मै भी चाहता हूँ कि मेरी पोस्ट के ऊपर आप सभी के रिएक्शन आए
आपको सच बताऊं ..... बहुत मोटिवेशन मिलता है, आपके रिएक्शन से... अच्छा लिखने का मन होता है |
*अब आगे से बिना कहे ही कर दिया करो.....🤗*
#writer_bhagwatsinghnaruka
#poetry
bhagwat singh naruka
बचपन भी क्या चीज़ है दोस्त,
वो बारिश में भीगना बेख़ौफ़ सा,
कागज़ की नावों में सपने रखकर
नालों में छोड़ देना शौक़ सा।
वो स्कूल की घंटी का इंतज़ार,
और छुट्टी होते ही भाग जाना,
टिफ़िन आधा खुद खाना,
आधा यारों को खिलाना।
न कल की चिंता, न आज का हिसाब,
हर दिन बस खेल ही काम था,
छोटे-छोटे झगड़े भी ऐसे होते,
जैसे वही सबसे बड़ा इल्ज़ाम था।
आज ज़िम्मेदारियों के जंगल में खड़े हैं,
तो वो गलियों की धूल याद आती है,
जहाँ जेब खाली होती थी मगर
दिल की अमीरी मुस्कुराती थी।
सच कहूँ दोस्त,
बचपन कोई उम्र नहीं — एक एहसास था,
जो चला तो गया,
पर हर याद में अब भी पास था।
#writer_bhagwatsingh_naruka
Kaushik Dave
मौसम-ए-इश्क की कोई सरहद नहीं, कोई उम्र नहीं,
नजरों के सजदे को, किसी मंदिर-मस्जिद की फिक्र नहीं।
नज़रें मुकम्मल रखना, ये लौ तो बस जलती रहेगी,
इबादत-ए-चाहत का, कोई मौसम, कोई वक्त नहीं।
कंधे पर रखा है हाथ, अब दुनिया से पर्दा कैसा,
रूह से रूह मिल गई, अब जिस्मों की कोई शर्म नहीं।
यूँ ही जिक्र-ए-यार बढ़ता रहा, और फना होते रहे हम,
सदियां गुजरती रहीं, पर इस मोहब्बत का कोई अंत नहीं।
Ajay Solanki
“પરંપરાની પાંખે પાટણ”
અણહિલ ભરવાડવાડની આ ધરતી, ગૌરવ ગાથા ગાય,
વીર વનરાજે વસાવી નગરી, ઇતિહાસે વંદન થાય.
સાત સદીની સવાર તણી, સુવર્ણ કિરણો રેલાય,
પાટણ પ્રભુત્વે પ્રગટ્યું, ગુજરાતને ગૌરવ થાય.
સોલંકી સુવર્ણ યુગે, સંસ્કૃતિ પ્રગટાઇ,
સિદ્ધરાજ જયસિંહની શોભા રાજ્યે રેલાઈ.
કુમારપાળ કૃપાળુ રાજા, ધર્મધ્વજ લહેરાય,
ન્યાય-નીતિના નાદથી, જનહૃદય હરખાય.
કલા-કૃતિની કાંતિથી હર્ષભેર કાનન,
મંદિર, તળાવ, વાવોમાં ઝળહળતું છે મનન.
રાણીની વાવ રચે રાગ રત્નાકર, શિલ્પકલાની શોભા,
પથ્થરમાં પ્રાણ પુરાયા, કારીગરોની અમર છે પ્રતિભા.
જૈન જ્ઞાનના જ્યોતિર્મય, દીપક અહીં પ્રગટ્યા,
શાસ્ત્ર-સાધના સંગે સિદ્ધહેમ સજ્યા.
સમયવહીની વેળામાં ભલે રાજકીય રંગ બદલાય,
પણ પાટણની પાવનતા પેઢીપેઢી ઝળકાય.
પટોળાની પાલવ પર પરંપરાની પાંખ,
રંગ-રેશમમાં રેલાય છે પડી પટોળે ભાત.
ઇતિહાસમાં લખાયેલી આ ભૂમિ ભવ્ય મહાન,
પાટણ પ્રેરણા, પાટણ પ્રભા — ગુજરાતનું ગૌરવગાન.
Shabdbhramar
प्रिय... यापुढं नात्याचं नाव लगेच लिहायची तयारी नाहीये अजून माझी.
मी माझ्या निवडल्या जोडीदारासोबत संसारी पोहोचलेली असेल आणि तू हे पत्र वाचत असशील. जाताना "येते" एवढंच म्हणाले. तुला मी नेहमी सारखीच तुसडी वाटली असेल नं? पण माझ्या तुसडेपणाकडे तुझं लक्ष जातंच कुठं. तुझं आपलं सतत मनू गेली कुठे? मनू जेवली का? मनू बरिये ना? मनुला काही लागत तर नाहीये ना? ह्याच प्रश्नांची उत्तरे शोधण्यात लक्ष असतं.
मला अजून पण आठवतं. मी पहिल्यांदा तुला पाहिलं आणि एक नकारात्मक रेषा मनात उमटली. मला तू जवळ आसपास नकोसा वाटलास. पण तू मात्र उलटाच वागत होतास. मी झिडकारत होते तू स्वीकारत होतास. मी दूर जाऊ पाहत होते तू जवळ येण्यासाठी प्रयत्नशील होतास. सगळ्यांनी समजावले पण माझ्या मनात आधीच्या नात्याबद्दल असलेली अढी आणि नव्या नात्याबद्दल असलेली नकारात्मकता तशीच होती.
माझं तुझ्याकडून काहीच होऊ नये म्हणून मी सतत स्वतःला सांभाळून होते. माझी आजारपणं, माझे शिक्षण, माझा कल. माझ्या आयुष्याचे सर्व निर्णय. यात तुझा काहीही सहभाग नसावा असेच मला सदैव वाटायचे. हा..आता एकत्र राहत होतो म्हणून मी थोडं स्वतःला सैल सोडलं होतं. पण तरीही हातचं राखूनच. तू मात्र कक्षा ओलांडत माझ्या आईच्या अडून माझी काळजी वाहू पाहत होतास. कधी कधी वाटायचं कि तू फार सपोर्टिव्ह आहेस. पण विश्वास टाकावा वाटत नव्हता.
माझं वयं वाढत होतं तसं आपल्यातलं अंतर सुद्धा मी जाणून बुजून वाढवलं. बाहेर शिक्षण घ्यायचा निर्णय घेऊन मी स्वतःला तुझ्यापासून लांब केलं. मनाप्रमाणे गोष्टी घडवून आणत मी माझ्यामते आपल्या काहींशा मला लाजिरवाण्या वाटणाऱ्या नात्याला आयुष्यापासून लांब ठेवण्याचा यत्न सुरूच ठेवला.
माझा होणारा लाईफ पार्टनर निवडल्यावर मी आईला सांगितले पण तिला ते पटले नाही. तिने नकार दिला. त्या रात्री मी तुमचं बोलणं ऐकलं. मला तुझा राग आलेला. कारण डोक्यात होतं कि तिला तू भरवलं आहेस. पण...
तू तिची समजूत काढत होतास. माझी बाजू घेऊन? मी चुकले आणि काही नुकसान झालंच तर तू माझ्या मागे उभा राहशील याचं आश्वासन तू तिला देत होतास? माझ्या जोडीदाराच्या बिजिनेस आयडियाला सपोर्ट करण्यासाठी तू स्वतःची जमीन विकून पैसे देऊ करत होतास? तू आमच्या दोघींच्या मध्ये यायचं नाही. इतकं तिने सुनावलं पण तू मागे हटला नाहीस. का? तुला काय पडलं होतं इतकं? मी तर तुला कोणीही मानत नव्हते ना? मग?
माझ्या आईशी भांडून तिला मारझोड करुन तिचा पगार दारू जुगारासाठी ओढणारा बाप मी पाहिला होता.
माझ्या भवितव्याचीच काय पण जगण्याचीही पर्वा नसणारा बाप मी पाहिला होता.
बाप असून पण नसल्यासारखा आयुष्याचा एकेक दिवस मी पाहिला होता.
तो मेल्यावर त्या नात्याबद्दल माझी संवेदना ही मेली.
पण..पण तू आलास.
मला आणि आईला घरी आणलंस. परत तोच दुवा साधण्याचा प्रयत्न केलास. पण ह्यावेळी मी कमी पडले. तरीही तू माझ्यासाठी भांडलास. परक्याच्या मुलीला आपलं मानून रक्ताच्याही नात्याच्या वर जाणारं नातं तू माझ्याशी जोडलयस. माझ्यासाठी सदैव असणारा माझा बाप माझा जन्मदाता नसला तरी तो आहे म्हणून मी अनाथ नाही हे मला आता कळलंय.
बाबा मला माफ कर. परत येईन तेव्हा तुझ्या हक्काची मुलगी तुझी मनू तुझ्या समोर असेल. तुझ्याशी नजर मिळवण्याचीही हिम्मत होतं नव्हती माझी म्हणून येते एवढंच बोलून सटकले. खरंतर कडकडून मिठी मारून तुझी क्षमा मागायची होती. परत येईन त्यावेळी नक्की.
तुझी
मनू.
- शब्दभ्रमर 🍁🍁
Shabdbhramar
चांदण्यांना बहर येता
हल्ली चांदण्यांना बहर येता
येतो ऊत तुझ्या आठवांना.
शरदातल्या रेशीम रात्री
त्या जानिवा छेडती गात्राना.
लक्षात आहे ते आपले तासंतास गच्चीवर
विभोर होऊन एकमेकां पाहणे.
तुझे लाघव मला जाणवून
मी तुझ्यात दंग होत राहाणे.
तू मोगऱ्याची कळी खुडून
माझ्या दिशेने फेकली होती.
तिच्या गंधाने माझी रात्र
तूझ्या स्वप्नी निजली होती.
शेलाट्या बांध्याची तू अन
मोहक चाल ती तुझी अजून स्मरते.
शतपावली करत, बाबांशी बोलत शोधायची तशी
तुझी नजर मला शोधन्या अजून झुरते?
आशावादी मन माझे.. पण आता कुठली तिथे तू?
त्यावेळी असायचे तसे कुठले ते शारद सुंदर चांदणे?
मी मात्र इथेच असतो अजून.. पण राहतो टक्क जागा.
अताशा जमते मला चांदण्याकडे पाठ फिरवून राहाणे.
-शब्दभ्रमर
Chaitanya Joshi
શૃંગગર્તના પાટા ઉપર સતત સરકતી જાય જિંદગી.
ક્યારેક હસતી તો ક્યારેક રૂદન કરતી જાય જિંદગી.
ખબર ન પડે કેમ વીતી જાય સમો હાથમાંથી સહુના,
ક્યારેક હરખ તો ક્યારેક પસ્તાવો ધરી જાય જિંદગી.
આંખના પલકારે વીતતો સમય ના પકડાય કદી પણ,
એક આંખે હસાવી બીજી આંખે રડાવી જાય જિંદગી
અનુકૂલની અદા હોય જો હસ્તગત તો તમારો છે એ,
બાકી કેટલા મૂક સંદેશા સૌને શિખવી જાય જિંદગી.
નથી કોઈનેય સમજાઈ આજદિન લગી મન્મથગતિ,
ને ભરવસંતે બનીને પાનખર કેવી ખરી જાય જિંદગી.
- ચૈતન્ય જોષી. " દીપક " પોરબંદર.
Shabdbhramar
सुख एक मृगजळ
आनंद चव्हाण रेल्वेच्या बोगीत बसून हातातल्या भोवऱ्याकडे पहात होता. त्याच्या पाच वर्षाच्या मुलाने कामावरून परतताना भोवरा आणा म्हणून हट्ट केला होता. भोवरा तर त्याने मिळवला होता. आपल्या मुलाला तो भोवरा देणार याचे समाधान त्याला वाटत होते कि नव्हते याचा निवाडा मात्र त्याचे मन करू शकत नव्हते.
भयानक युद्धामध्ये दुष्मन देशाच्या सैनिकांधले दोन सैनिक एका दरीत समोरासमोर आले. दुष्मन एक काय किंवा अनेक काय.. तो दुष्मनच.. चालून गेले एकमेकांवर.. हातातली शस्त्रे काडतूसे संपून निष्प्राण झाली होती. उरल्या संगिनींनी आणि सरावात मिळवलेल्या कौशल्याने दोघे एकमेकांशी भांडू लागले. सरतेशेवटी एक वरचढ ठरला. त्याने समोरच्या सैनिकांच्या छातीत सांगिनीचा भाला खुपसला. तो कोसळला. ज्याने त्याला भाला भोसकला तोही दमून पडला. काही वेळ श्वास गोळा करत त्याने शत्रूकडे पाहिले. त्याची छाती हलत होती. प्राण पूर्ण गेला नव्हता.
ह्याने उठत त्याला निष्प्राण करण्यासाठी परत संगीण उचलली. त्याच्यावर उगरलीच होती तेवढ्यात तो अस्फुटसा काही बोलला.
"साब.. साब.. रुको साब."
तो थांबला.
" खूब लढे साब... ल.. लेकिन अब मै नही बचता.. कुछ बोलना है साब.. सून लो.. " तो अर्जव करत होता.
त्याने पडल्या सैनिकासमोर गुढगे टेकवले.
" साब.. बच्चे है आपको?.. बच्चे? कितने है साब.? " त्याने युद्धभूमीवर अजब प्रश्न विचारला होता.
" लडका है एक... " त्याने उत्तर दिले.
" वाह.. उमर लंबी हो आपके बेटे कि साब.. मुझे भी एक बेटा है साब.. जन्ग के बाद उसको मिलके ये देना चाहता था.. " असे म्हणत त्याने वर्दीच्या पाउच मधून एक भोवरा काढला.
तसे जिंकल्या सैनिकाच्या डोळ्यातून अश्रूची धार लागली.
"आपके बेटे को मेरी तरफ से देना.." असे म्हणत त्याने प्राण सोडला.
आनंदच्या डोळ्यात परत अश्रू जमा झाले होते. कर्तव्याच्या घाईत मुलासाठी घ्यायचा भोवरा त्याला दुसऱ्या एका कर्तव्यक्षम बापाकडून मिळाला होता. मुलाने मागितलेलं खेळण देण्याचं सुख आनंदला डोळ्यातल्या अश्रूमुळे मृगजळासारखं भासत होतं.. सुख खरतर मृगजळच.. भोगण्याचा क्षण खूप छोटा.. पण त्याला मिळवतानाची दुःखे अतिशय दीर्घ.
- शब्दभ्रमर
Shabdbhramar
खळगी
सत्तरीतला नाथा आज जुळवून आणलेले 22 रुपये घेऊन रणरणत्या उन्हात उभा होता.. जनता खानावळी बाहेर.. रोज कमीत कमी वीस रुपये जुळवायचा त्याचा शिरस्ता चुकला नव्हता. कारण ते नाही जुळवले तर उपासमार ठरलेली. आज एका गॅरेज वाल्याला त्याची लादी धुवून द्यायचे 22 रुपये त्याला मिळाले होते.
जनता खानावळ वीस रुपयात 2 नरम पुऱ्या आणि भाजी देत. तो त्याचा दिवसभराचा आहार. रात्री काही मिळालं तर ठीक नाहीतर पाणपोई वर क्षुधाशांती ठरलेली. जनता खाणावळीची पुरी भाजी यासाठी कि, ती चावायला बरी पडत. कारण त्याच्या तोंडाचं बोळक झालेलं. दुसरं काही न चावल्यामुळं पचत पण नव्हतं आणि परवडतही नव्हतं. रस्त्याच्या कडेला आसरा मिळवलेला नाथा अनाथ होता. सोडलेला... त्यागलेला.. हाकललेला.. कफल्लक.
आत शिरताच त्याने तिथल्या पोऱ्याला एक पुरी भाजी प्लेट सांगितली. आजचं पोरगं नवं होतं.
त्याने नाथाकडे पहात विचारलं, "पैसे आहेत ना म्हाताऱ्या??"
समोरची परिस्थिती जशी दिसते त्याप्रमाणेच प्रश्न विचारले जातात. पैसे असले तरच नाथा तो उंबरा ओलांडत असला तरी हे सत्य फक्त नाथाच होतं. त्या पोराला त्याची काय पर्वा?
नाथाने मूठ उघडत त्याला पैसे दिले आणि बाकड्यावर जाऊन बसला. पोऱ्याने दोनेक मिनिटात पुरिभाजी आणून दिली. भुकेने तोंडात लाळीचा जमा झालेला घोट पीत नाथाने ते घेतलं आणि तो पहिला घास कपाळी लावून हळू हळू खाऊ लागला. दीड सव्वा पुरी खाऊन झाली असेल. तितक्यात तिथून कोणीतरी मिरचीच पोतं घेऊन गेलं. तिखटाचा वास नाकात घुसताच नाथाला ठसक्याची उबळ आली. लगबगिने त्याने ताट बाजूला ठेवलं आणि पाण्याकडे जायला तो उठला.
नरड्यात घास अडकून त्रास होऊ नये म्हणून त्याने काउन्टर जवळच्या एका टेबलावर ठेवलेला ग्लास उचलला आणि पिऊ लागला. पाणी पिऊन परत जागेवर येऊन पाहतो तर काय...
त्याचं ते अर्ध संपवलेलं ताट खरकटं समजून त्या पोऱ्याने उचलून त्याच्या समोरच खरकट्यात टाकलं.
" आरं.. मला खायाच होतं.. अजून.. " मनातले शब्द मनातच घुमले कोणी ऐकलेच नाहीत. डोळ्यात तरळलेलं पाणी बघायला कोणाला उसंतच नव्हती.
निराशेने घेरलेलं मन घेऊन नाथा रस्त्यावर आला. मान खाली करून रस्त्याने चाललाच होता तेवढ्यात कोणीतरी ओरडले...
"ए बाबा अरे..!! "
नाथाने वर बघितले समोरून सुसाट गतीने एक ट्रक येतं होता. नाथाने हलक्याश्या हास्याने त्याचे स्वागत केले. अलगद डोळे मिटले. त्याचा दंड खेचण्याची आणि ओढल्याची जाणीव होताच त्याने डोळे उघडले.
आयुष्य तसेच होते.. तो अजून जगणार होता.. निराशाही त्याच्यासोबत जगणार होती.
- शब्दभ्रमर 🍁🍁
Shabdbhramar
'आजोबा हे बघा मी करंजी बनवायला शिकले." धनाढ्य उद्योगपती श्री गजानन थोरातांची किशोरवयीन लाडकी नात त्यांच्यासाठी डिश मध्ये 2 गरम करंज्या घेऊन आली होती.
"वाह! दिवसच बनवलास तू माझा.. ह्या करंजी पेक्षा जास्त गोड धक्का दिलास पोरी." हसत आपल्या नातीला कौतुकाने गजानन राव म्हणाले.
" असं नाही!! खाऊन सांगा. मग ठरवू दिवस बनला कि नाही ते. " ती उत्साहात म्हणाली.
"बरं बरं!!" गजानन रावांनी करंजीचा घास घेतला. पोरीने खरंच सुरस बनवली होती करंजी.
तोंड नॅपकिन ने पुसत आनंदी चेहऱ्याने गजाननराव म्हणाले.
"पोरी आईची आठवण करून दिलीस. तशीच चव गं." तिच्या पाठीवर शाबासकीची थाप देत ते म्हणाले. घरातले सर्वजण तो कौतुक सोहळा बघत होते. गजानन रावांनी काही पाचशेच्या नोटा काढून नातीच्या हाती ठेवल्या.
"घ्या.. आमच्याकडून बक्षीस." मिशीत हसत ते म्हणाले.
सगळे निघून गेल्यावर डायनिंग हॉल मधुन दिवाणखान्यात दिसणाऱ्या आपल्या आईवडिलांच्या मोठ्या ब्लॅक अँड व्हाईट कॅनवास पेंटिंग कडे बघत गजानन राव भूतकाळात गेले. आईच्या सुरकुतल्या चेहऱ्यातील डोळ्यांमध्ये बघत त्यांना तो प्रसंग आठवू लागला.
****
क्रर्रर्रर्र खटक.. दाराचा कोयंडा निघाला. हळूच दार उघडलं गेलं.
हलकीछोटी पावले चुलीजवळच्या ओट्याकडे गेली. एका परातीत नुकत्याच तळलेल्या ताज्या करंज्या ठेवल्या होत्या. परातीवरच कापडाच अच्छादन निघालं. दोन करंज्या उचलल्या गेल्या. दार परत जैसे थे लावून बाहेर धूम ठोकण्यात आली.
सकाळी फक्त रात्रीच थोडं वरण आणि पोटभर पाणी पिऊन खेळत बसलेल्या 10च वर्षाच्या गजूच्या पोटात भुकेने आगडोंब उसळला होता. शेजारी राहत असलेल्या सख्या सधन चुलत्याच्या घरात करंज्यांचा घमघमाट सुटलेला त्याने श्वासात भरला होता. कदाचित चुलती एखादी करंजी देईल म्हणून त्याने त्यांच्या घरासमोर कितीतरी येऱ्याझऱ्या मारल्या. पण त्याच्याकडे सपशेल दुर्लक्ष करत ती करंज्या तळत तिच्या मुलांना खाऊ घालत होती. काही वेळाने बाहेर गेलेल्या चुलतीच्या घरात त्याने डाव साधत डल्ला मारला. बाहेर येऊन तो सरळ स्वतःच्या घरामागे आला.
करंजीचा मोठा घास त्याने तोंडात भरलाच होता. तेवढ्यात मागून त्याचं बखोट धरल्या गेलं.
"थूक ते!!" थंड चेहऱ्याने त्याची आई त्याला म्हणत होती.
त्याला भूक लागली होती. तोंडात घास होता. तो थुकला जाईल कसा? मिटल्या डोळ्यात पाणी घेऊन गजू तसाच उभा होता.
थाड थाड थाड!! आवाज घुमले. सोबत बांगड्या तुटल्याचा आवाज. त्याची आई स्वतःला मारून घेत होती. गजूने तोंडातला घास थुंकला. दुसरीही करंजी फेकून दिली. आईला घट्ट बिलगला. त्या बिलगण्यात सगळं समजावलं जात होतं. सगळं समजून घेतलं जात होतं.
आपला बाप जरी सक्षम नसला तरी तो आहे आणि तो आहे तोवर दुसऱयाला बाप बनवायचा नाही. आपला झगडा आपण लढायचा. त्यासाठी कुमार्गांवर जायचं नाही. हे तत्व तेव्हापासून अंगी बाणवलेल्या गजूने आयुष्यात कधीही आपल्या आई वडिलांची मान खाली जाणार नाही असे वचन स्वतःला दिले.
****
आई वडील तर सोडून गेले. पण त्यांच्याकडून मिळालेली शिकवण गजाननराव आजन्म विसरले नाही.
- शब्दभ्रमर 🍁🍁
PRASANG
मौन का बयान
ख़ामोशी में भी एक सदा होती है,
जो लब न कह सकें, वही ख़याल होती है।
हर नज़र में छुपा रहता कोई सवाल,
झुकी आँख में भी इक मिसाल होती है।
कभी लफ़्ज़ों से ज़्यादा असर हो जाता,
टूटी हुई साँसों की भी कमाल होती है।
हम ये समझते रहे दर्द चीख़ माँगता,
मगर सब्र करने वालों की दुआ होती है।
इश्क़ जब हद से गुज़र जाए, समझ आता,
कह न पाना भी मोहब्बत की दवा होती है।
“प्रसंग” मौन में कह गया सब कुछ,
शायर की तन्हाई भी एक ग़ज़ल होती है।
प्रसंग
प्रणयराज रणवीर
Kamini Shah
ગુંજતું ભાષાનું ભાથું
આજ ગુણગાન ગાતું
આવકાલથી ફરી પાછું
ગુડમોર્નિંગ લખાતું…
-કામિની
tamilarasan
if you lost a loved person in your life, that time You will be in this state
Dada Bhagwan
Do you know that even a single negative thought towards a living being is detrimental?
Read more on: https://dbf.adalaj.org/i0tkmW8r
#selfhelp #selfimprovement #spirituality #doyouknow #DadaBhagwanFoundation
Shailesh Joshi
हम कामयाबी के किसी भी मुकाम पर हो,
वहां से हम आगे बढ़ सके या न बढ़ सके,
इससे हमारे जीवन में ज्यादा फर्क़ नहीं आएगा,
लेकिन लेकिन लेकिन, जब हम किसीका देखकर या फिर सुनकर इसके जैसा बनने, इसके जैसा हांसिल करने गए, तो समझ लेना की, अंत में हमें
सिवाय अफसोस कुछ हाथ नहीं लगेगा,
ऊपर से हमारे पास जो जो था,
वह भी हम गँवा बैठे, ऐसा भी हो सकता है,
और अक्सर ऐसा ही होता आया है.
- Shailesh Joshi
kajal jha
खामोशी में भी एक आवाज़ होती है,
जो दिल तक पहुँच जाती है।
हर मुस्कान खुशी नहीं होती,
कुछ दर्द भी छुपा जाती है।
- kajal jha
mohansharma
जो अंजाम की परवाह करता है
वो कुछ नहीं करता है..
बस डरता है..
ibusamee
Entair soul about thinking You
- ibusamee
Jyoti Gupta
#OnlineShop
#OnlineBusiness
#WorkFromHome
#EarnFromHome
#DigitalBusiness
#SmallBusinessIndia
#WomenEntrepreneur
#StudentIncome
#HousewifeBusiness
#LowInvestmentBusiness
#PassiveIncomeIndia
#OnlineSelling
#BusinessIdeas2026
#StartupIndia
#MakeMoneyOnline
SADIKOT MUFADDAL 《Mötäbhäï 》
ભિક્ષાપાત્ર તો ભરી શકાય છે...પણ,
અપેક્ષાપાત્ર ક્યારેય ભરી શકાતું નથી..
સંતોષ એજ પરમ સુખ છે...
- SADIKOT MUFADDAL 《Mötäbhäï 》
Saliil Upadhyay
હસતાં રહેવાથી તબિયત સારી રહે છે...
એક યુવક કન્યા જોવા ગયો.
યુવકઃ તમને અંગ્રેજી આવડે છે?
યુવતી: (સ્માઈલ સાથે) હા, આવડે છે....
યુવકઃ તો કહો, ।t ક્યારે વપરાય?
યુવતી: (ખુશ થઈ) મકાન બનાવીએ ત્યારે..!!
રોનક જોષી. રાહગીર
https://www.facebook.com/share/p/1FPVs81Mv5/
krick
!! खुद के सपने पूरे करने के 🎯लिये किसी राजकुमारी 👸 की जरूरत नही है, असली राजकुमार 👑 तो वो होता है जो खुद की कहाँनी ✍️ खुद लिखे। !! 📚 📜
Dr Darshita Babubhai Shah
मैं और मेरे अह्सास
चलो गाँव की ओर
चलो गाँव की ओर चलने को जी करता हैं l
साँसों में वो महक भरने को जी करता हैं ll
सारा दिन यार दोस्तों के संग खेलने की l
बचपन की यादों को हरने को जी करता हैं ll
"सखी"
डो. दर्शिता बाबूभाई शाह
गिरीश
दोष तर दिसणारचं
भव्य हॉटेलचे झाले उद्घाटन,
स्वप्नांच्या वीटांवर उभारलेले ते सौंदर्य.
प्रकाशाच्या झगमगाटात न्हाऊन निघालेल्या
त्या वास्तूला जणू यशाचा मुकुट लाभला होता.
भिंतींवर रंगांची मुक्त उधळण,
रेषा-रेषांतून झिरपत होती कल्पकता;
टाईल्स शुभ्र, नितळ, सममित—
जणू परिश्रमांच्या कथा सांगणाऱ्या.
तरीही नियतीने ठेवली होती
एक लहानशी पोकळी—
एका कोपऱ्यात एक टाईल
लावायची राहिली होती नकळत.
एका भिंतीवर दोन काळे डाग
जणू अपूर्णतेची सही उमटवत उभे होते.
उद्घाटनाला आले पाहुणे,
स्वागत झाले सन्मानाने.
मालकाने पुढे केली अभिप्रायाची वही—
“मनातले लिहा,” असे नम्र आवाहन.
नजर फिरली सभोवती,
पण सौंदर्याचा विस्तार डोळ्यांत न भरता
नजरा थबकल्या त्या रिकाम्या जागी—
त्या दोन डागांवर, त्या एकट्या टाईलवर.
वहीत उतरले शब्द—
“भिंतीवर डाग आहेत,
एक टाईल राहिली आहे;
शोभेला बाधा आली.”
क्षणभर स्तब्ध झाला मालक.
हजारो टाईल्स, असंख्य रंगछटा,
दिवसरात्र झिजलेले श्रम—
सारे विरघळले एका दोषाच्या सावलीत.
जीवनाचे रूपक
ही कथा केवळ एका हॉटेलची नाही;
ही कथा प्रत्येक मनुष्याची आहे.
आपण उभे करतो आयुष्याची भव्य इमारत—
स्वप्नांची, नात्यांची, कर्तृत्वाची.
पण समाजाची नजर
बहुतेकदा थांबते त्या एकाच अपूर्णतेवर.
हजार गुण झाकोळले जातात,
आणि एक दोष ठरतो ओळख.
परंतु सत्य असे की—
अपूर्णता हीच मानवतेची खूण आहे.
निर्दोषपणा हा केवळ कल्पना;
पूर्णत्व हे प्रयत्नांत दडलेले असते.
तात्पर्य :
जग दोष दाखवेल—
ते त्याचे स्वभावधर्म.
आपण मात्र आपल्या कर्तृत्वावर,
प्रामाणिक श्रमांवर विश्वास ठेवावा.
टाईल एक राहिली म्हणून
भव्यतेचे मोल कमी होत नाही.
दोन डागांनी संपूर्ण रंगपंचमी
फिकी पडत नाही.
म्हणून टीकेला नम्रतेने ऐकावे,
पण आत्मविश्वास ढळू देऊ नये.
कारण अखेरीस—
अपूर्णतेतूनच पूर्णत्व जन्म घेत असते.
गिरीश
Std Maurya
शीर्षक - "जरुरी हैं क्या?
बात-बात में मुझसे लड़ती हो, कुछ पल में मुझसे गले लिपट जाती हो।
डॉट दूं तो तुम मुंह फुला लेती हो... मुँह फुलाना ज़रूरी है क्या?
तुससे दूर चला जाऊँ, नयनों से आँसुओं की दरिया बहाने लगती हो।
मिलने की सिफ़ारिश करने लगती हो,
पल भर न मिलूँ तो आँखों से दरिया बहा देती हो।
दरिया बहाना ज़रूरी है क्या?
फूलों का ताज समझती हो, मुरझा न जाउँ, बड़ा खयाल रखती हो।
खयाल रखने से मना कर दूँ तो मुँह फुलाना ज़रूरी है क्या?
कवि-एसटीडी मौर्य✍️
मोबाईल न. 7648959825
#stdmaurya #poem
Paagla
https://youtube.com/shorts/F7FwdgJ4Yho?si=b4kOS54XFIibCxBs
BE PASSIONATE TO YOUR DOINGNESS
#paagla #motivationallines #inspirational #quotation
GANESH TEWARI 'NESH' (NASH)
जीवन भर करते रहे, चूक गए इस बार। पूंछ उठाकर चले वह, गए अन्य के द्वार।। दोहा--४३१
(नैश के दोहे से उद्धृत)
-----गणेश तिवारी 'नैश'
GANESH TEWARI 'NESH' (NASH)
ऋगुवेद सूक्ति- (२१) की व्याख्या
“न ऋषत्वावतः सखा” — ऋग्वेद १/११/८
भावार्थ --हे प्रभु! आपका सखा कभी दुखी नहीं होता।
यह मंत्र ऋग्वेद के प्रथम मंडल, ११वें सूक्त, ८वें मंत्र में आता है। यह सूक्त मुख्यतः इन्द्र की स्तुति में है।
मूल मंत्र (१.११.८)
न ऋष्यति त्वावतः सखा ।
पदच्छेद--
न ऋष्यति = नष्ट नहीं होता, क्षति नहीं पाता।
त्वावतः = तुझ जैसे (महान) का
सखा = मित्र
भावार्थ--
हे प्रभु! जो तुम्हारा सखा (भक्त) है, वह कभी नष्ट नहीं होता, उसे कोई हानि नहीं पहुँचती।
आध्यात्मिक अर्थ--
यह मंत्र यह बताता है कि जो पुरुष ईश्वर के आश्रय में रहता है, उसकी रक्षा स्वयं परम शक्ति करती है।
यहाँ “सखा” शब्द भक्त और ईश्वर के घनिष्ठ सम्बन्ध को दर्शाता है।
इसी भाव की पुष्टि अन्य ग्रन्थों में भी मिलती है—
“ईश्वर का सखा (भक्त) नष्ट नहीं होता” —
उसके समर्थन में अन्य वेदों से प्रमाण निम्न हैं:
१. ऋग्वेद--
(१) ऋग्वेद १०.१५२.१
न तस्य हन्यते सखा न जीयते कदाचन।
अर्थ: जो परमात्मा का सखा है, वह न कभी मारा जाता है, न पराजित होता है।
(२) ऋग्वेद--११.३१.६
अग्ने मित्रो न शोचिषा।
भाव: हे अग्नि (ईश्वर)! तू अपने भक्तों का मित्र बनकर उनकी रक्षा करता है।
२. यजुर्वेद--
(क) यजुर्वेद ४०.१७ (ईशावास्य उपनिषद् मंत्र-- १७)
अग्ने नय सुपथा राये अस्मान्…
अर्थ: हे प्रभु! हमें उत्तम मार्ग से ले चल, हमारे पापों को दूर कर।
यहाँ स्पष्ट है कि ईश्वर शरणागत का मार्गदर्शक और रक्षक है।
(ख) यजुर्वेद-- ३६.१८
मित्रस्याहं चक्षुषा सर्वाणि भूतानि समीक्षे।
अर्थ: मैं सब प्राणियों को मित्रभाव से देखता हूँ।
ईश्वर का मार्ग मित्रभाव और संरक्षण का है।
३. अथर्ववेद --१९.६७.१
भद्रं नो अपि वातय मनः।
अर्थ: हमारा मन कल्याण की ओर प्रवाहित हो।
ईश्वर-आश्रित मनुष्य का कल्याण सुनिश्चित है।
इस सिद्धान्त की पुष्टि उपनिषदों में अनेक स्थानों पर मिलती है। प्रमाण सहित प्रस्तुत है:
१. कठोपनिषद् (१.२.२३)
नायमात्मा प्रवचनेन लभ्यो न मेधया न बहुना श्रुतेन।
यमेवैष वृणुते तेन लभ्यः तस्यैष आत्मा विवृणुते तनूं स्वाम्॥
अर्थ: आत्मा न तो वाक्चातुर्य से, न बुद्धि से, न अधिक श्रवण से मिलता है;
जिसे वह (परमात्मा) स्वयं स्वीकार करता है, उसी को वह प्राप्त होता है।
जो ईश्वर द्वारा “स्वीकृत” है, वही सुरक्षित और धन्य है।
२. मुण्डकोपनिषद् (३.२.३)
नायमात्मा बलहीनेन लभ्यः…
और आगे (३.२.९):
ब्रह्मविद् ब्रह्मैव भवति।
अर्थ: ब्रह्म को जानने वाला ब्रह्मस्वरूप हो जाता है।
जो ब्रह्म से एकत्व प्राप्त करता है, वह नाश से परे हो जाता है।
३. श्वेताश्वतर उपनिषद् (६.१८)
यो ब्रह्माणं विदधाति पूर्वं
यो वै वेदांश्च प्रहिणोति तस्मै।
तं ह देवमात्मबुद्धिप्रकाशं
मुमुक्षुर्वै शरणमहं प्रपद्ये॥
अर्थ: जो ब्रह्मा को उत्पन्न करता है, वेदों का उपदेश देता है —
उस परमदेव की मैं मुक्ति के लिए शरण लेता हूँ।
शरणागति ही सुरक्षा का मार्ग है।
४. छान्दोग्य उपनिषद्-- (७.१.३)
तारति शोकमात्मवित्।
अर्थ: आत्मा को जानने वाला शोक से पार हो जाता है।
जो परमात्मा को जान लेता है, वह दुख और विनाश से परे हो जाता है।
५. बृहदारण्यक उपनिषद् (४.४.१४)
अभयं वै जनक प्राप्स्यसि।
अर्थ: (याज्ञवल्क्य कहते हैं) हे जनक! तू अभय (निर्भयता) प्राप्त करेगा।
ब्रह्मज्ञान से भय और विनाश का अंत होता है।
निष्कर्ष--
उपनिषदों का स्पष्ट सिद्धान्त है—
जो ईश्वर की शरण में है, वह अभय है।
जो ब्रह्म को जानता है, वह शोक, भय और नाश से पार हो जाता है।
ईश्वर स्वयं अपने भक्त को स्वीकार कर उसकी रक्षा करता है।
अतः ऋग्वैदिक वचन —
“न रिष्यति त्वावतः सखा” —
उपनिषदों द्वारा पूर्णतः समर्थित है।
इस सिद्धान्त की पुष्टि अनेक पुराणों में स्पष्ट रूप से मिलती है। प्रमाण सहित प्रस्तुत है:
१. श्रीमद्भागवत महापुराण
(१) ६.१७.२८
नारायणपराः सर्वे न कुतश्चन बिभ्यति।
स्वर्गापवर्गनरकेष्वपि तुल्यार्थदर्शिनः॥
अर्थ: जो नारायण-परायण हैं, वे किसी से भी नहीं डरते;
स्वर्ग, मोक्ष या नरक—सबमें समान भाव रखते हैं।
ईश्वर-भक्त निर्भय और सुरक्षित होता है।
(२) १०.१४.८
तत्तेऽनुकम्पां सुसमीक्षमाणो…
भाव: जो व्यक्ति भगवान की कृपा को स्वीकार करता है, वह अंततः उनके धाम को प्राप्त करता है।
भक्त का अन्त कल्याणमय है।
२. विष्णु पुराण (१.१९.२०)
वासुदेवपरायणाः न ते याति पराभवम्।
अर्थ: जो वासुदेव के आश्रित हैं, वे कभी पराभव (पराजय/विनाश) को प्राप्त नहीं होते।
यह सीधे-सीधे “न रिष्यति त्वावतः सखा” के भाव का समर्थन है।
३. पद्म पुराण--
स्मरणाद् विष्णोः सर्वदुःखक्षयो भवेत्।
अर्थ: विष्णु के स्मरण मात्र से सभी दुःखों का नाश हो जाता है।
भक्त का दुःख और अनर्थ नष्ट हो जाता है।
४. शिव पुराण--
महादेवभक्तो न प्रणश्यति कदाचन।
भावार्थ: महादेव का भक्त कभी नष्ट नहीं होता।
५. देवी भागवत पुराण--
या देवी सर्वभूतेषु शक्तिरूपेण संस्थिता…
तस्याः शरणं गच्छन्ति ते नश्यन्ति न कर्हिचित्।
भावार्थ: जो देवी की शरण में जाते हैं, वे कभी नष्ट नहीं होते।
निष्कर्ष--
पुराणों का स्पष्ट सिद्धान्त है—
ईश्वर-परायण व्यक्ति निर्भय होता है। शरणागत भक्त का पराभव नहीं होता।
स्मरण, भक्ति और आश्रय से दुःख और विनाश का अंत होता है।
अतः ऋग्वेद का वचन —
“न रिष्यति त्वावतः सखा” (ऋग्वेद १/११/८) —
पुराणों द्वारा पूर्णतः समर्थित है।
"ईश्वर का भक्त / सखा नष्ट नहीं होता” —
इस सिद्धान्त की स्पष्ट पुष्टि भगवद्गीता में अनेक स्थानों पर मिलती है। प्रमाण सहित प्रस्तुत है:
१. गीता-- ९.३१
क्षिप्रं भवति धर्मात्मा शश्वच्छान्तिं निगच्छति।
कौन्तेय प्रतिजानीहि न मे भक्तः प्रणश्यति॥
अर्थ: वह शीघ्र ही धर्मात्मा हो जाता है और शाश्वत शान्ति को प्राप्त करता है।
हे अर्जुन! तू निश्चयपूर्वक कह दे कि मेरा भक्त कभी नष्ट नहीं होता।
यह “न रिष्यति त्वावतः सखा” का प्रत्यक्ष समर्थन है।
२. गीता-- ६.४०
पार्थ नैवेह नामुत्र विनाशस्तस्य विद्यते।
न हि कल्याणकृत्कश्चिद् दुर्गतिं तात गच्छति॥
अर्थ: हे पार्थ! न इस लोक में, न परलोक में उसका विनाश होता है;
कल्याण करने वाला कभी दुर्गत को प्राप्त नहीं होता।
३. गीता-- १८.६६
सर्वधर्मान्परित्यज्य मामेकं शरणं व्रज।
अहं त्वां सर्वपापेभ्यो मोक्षयिष्यामि मा शुचः॥
अर्थ: सब धर्मों को त्यागकर मेरी शरण में आओ;
मैं तुम्हें सभी पापों से मुक्त कर दूँगा—शोक मत करो।
शरणागति = सुरक्षा और मोक्ष।
४. गीता-- ९.२२
अनन्याश्चिन्तयन्तो मां ये जनाः पर्युपासते।
तेषां नित्याभियुक्तानां योगक्षेमं वहाम्यहम्॥
अर्थ: जो अनन्य भाव से मेरा चिंतन करते हैं,
उनके योग (अप्राप्त की प्राप्ति) और क्षेम (प्राप्त की रक्षा) का भार मैं स्वयं उठाता हूँ।
भक्त की रक्षा स्वयं भगवान करते हैं।
५. गीता-- १२.६–७
ये तु सर्वाणि कर्माणि मयि संन्यस्य मत्पराः…
तेषामहं समुद्धर्ता मृत्युंसंसारसागरात्॥
अर्थ: जो मुझे परम मानकर मेरे आश्रित हैं,
मैं उन्हें मृत्यु-संसार-सागर से शीघ्र उबार लेता हूँ।
समन्वित निष्कर्ष
गीता का सिद्धान्त स्पष्ट है—
भक्त कभी नष्ट नहीं होता।
शरणागत की रक्षा स्वयं भगवान करते हैं।
ईश्वर-आश्रित व्यक्ति दुर्गत को प्राप्त नहीं होता।
इस प्रकार ऋग्वेद का वाक्य —
“न रिष्यति त्वावतः सखा” (ऋग्वेद १/११/८) —
गीता द्वारा प्रत्यक्ष और स्पष्ट रूप से समर्थित है।
इस सिद्धान्त की पुष्टि महाभारत में अनेक स्थानों पर मिलती है। प्रमाण सहित प्रस्तुत है:
१. शान्ति पर्व (नारायणीय उपाख्यान)
नारायणपरायणो न कुतश्चित् पराभवम्।
भावार्थ: जो नारायण-परायण है, वह कभी पराभव (पराजय/विनाश) को प्राप्त नहीं होता।
यह “न रिष्यति त्वावतः सखा” के समानार्थक है।
२. उद्योग पर्व--
यतो धर्मस्ततो जयः।
अर्थ: जहाँ धर्म है, वहीं विजय है।
जो धर्म (ईश्वर) के पक्ष में है, उसका नाश नहीं होता।
३. भीष्म पर्व-- (गीता प्रसंग का ही आधार)
मच्चित्ताः मद्गतप्राणाः…
(यहाँ भक्तों की ईश्वर में स्थित अवस्था का वर्णन है।)
४. वन पर्व-- (द्रौपदी प्रसंग)
द्रौपदी जब संकट में भगवान को पुकारती हैं, तब उनकी रक्षा होती है।
संदेश स्पष्ट है—ईश्वर-आश्रित का अन्ततः संरक्षण होता है।
५. शान्ति पर्व--
धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः।
अर्थ: धर्म का नाश करने वाला स्वयं नष्ट होता है;
धर्म की रक्षा करने वाला धर्म द्वारा संरक्षित होता है।
जो धर्म (ईश्वर-मार्ग) की रक्षा करता है, उसकी रक्षा स्वयं धर्म करता है।
निष्कर्ष--
महाभारत का स्पष्ट सिद्धान्त है—
धर्म और ईश्वर का आश्रित पराभव को प्राप्त नहीं होता।
शरणागत की रक्षा होती है।
धर्म की रक्षा करने वाला स्वयं सुरक्षित रहता है।
अतः ऋग्वेद का वचन —
“न रिष्यति त्वावतः सखा” (ऋग्वेद १/११/८) —
महाभारत द्वारा पूर्णतः समर्थित है।
इस सिद्धान्त की पुष्टि नीति-ग्रन्थों में भी स्पष्ट मिलती है। प्रमाण सहित प्रस्तुत है:
१. चाणक्य नीति--
धर्मेण हीनाः पशुभिः समानाः।
अर्थ: धर्म से रहित मनुष्य पशु के समान है।
जो धर्मयुक्त है, वही श्रेष्ठ और सुरक्षित है।
धर्मो रक्षति रक्षितः।
अर्थ: जो धर्म की रक्षा करता है, धर्म उसकी रक्षा करता है।
धर्माश्रित का नाश नहीं होता।
२. नीतिशतक (भर्तृहरि)
निन्दन्तु नीतिनिपुणा यदि वा स्तुवन्तु
लक्ष्मीः समाविशतु गच्छतु वा यथेष्टम्।
अद्यैव वा मरणमस्तु युगान्तरे वा
न्याय्यात्पथः प्रविचलन्ति पदं न धीराः॥
अर्थ: नीति-ज्ञ लोग निन्दा करें या स्तुति; लक्ष्मी आए या जाए; मृत्यु आज हो या युगान्त में—
धीर पुरुष न्याय के मार्ग से विचलित नहीं होते।
जो धर्ममार्ग पर स्थित है, उसका अन्ततः कल्याण ही होता है।
३. विदुर नीति--
सत्यं ब्रूयात् प्रियं ब्रूयात्…
और एक प्रसिद्ध नीति-वाक्य:
धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः।
(यह भाव विदुर-नीति में भी प्रतिपादित है।)
अर्थ: धर्म का नाश करने वाला स्वयं नष्ट होता है;
धर्म की रक्षा करने वाला धर्म द्वारा सुरक्षित रहता है।
चाणक्य, भर्तृहरि और विदुर--इन सभी नीतियों का एक ही निष्कर्ष है—
धर्म ही वास्तविक रक्षक है।
धर्ममार्ग पर स्थित व्यक्ति अन्ततः सुरक्षित रहता है।
अधर्म ही विनाश का कारण है।
इसके समर्थन में अब अन्य आर्ष ग्रन्थों से प्रमाण प्रस्तुत हैं:
१. हितोपदेश--
धर्मेण जयते लोकः धर्मेण जयते परः।
धर्मो रक्षति रक्षितः।
अर्थ: धर्म से ही लोक में विजय मिलती है;
जो धर्म की रक्षा करता है, धर्म उसकी रक्षा करता है।
२. पंचतंत्र--
न धर्मो विद्यते तत्र न सत्यं नापि सौहृदम्।
अर्थ--
जहाँ धर्म नहीं, वहाँ सत्य और मित्रता भी नहीं।)
स्पष्ट है—धर्म ही स्थायी संरक्षण का आधार है।
३. मनुस्मृति (८.१५)
धर्म एव हतो हन्ति धर्मो रक्षति रक्षितः।
तस्माद्धर्मो न हन्तव्यो मा नो धर्मो हतोऽवधीत्॥
अर्थ: धर्म का नाश करने वाला स्वयं नष्ट होता है;
धर्म की रक्षा करने वाला धर्म द्वारा सुरक्षित रहता है।
४. याज्ञवल्क्य स्मृति--
धर्मादर्थः प्रभवति धर्मात् प्रभवते सुखम्।
अर्थ: धर्म से अर्थ और सुख की प्राप्ति होती है।
धर्माश्रित जीवन ही कल्याणकारी है।
५. योगवशिष्ठ--
चित्तमेव हि संसारः तेन त्यक्तं भवेद्भवः।
भावार्थ: जब चित्त ईश्वर में स्थित होता है, तब संसार-बन्धन समाप्त हो जाता है।
ईश्वराश्रित पुरुष विनाश और बन्धन से परे हो जाता है।
६. वाल्मीकि रामायण--
सकृदेव प्रपन्नाय तवास्मीति च याचते।
अभयं सर्वभूतेभ्यो ददाम्येतद् व्रतं मम॥
(युद्धकाण्ड)
अर्थ: जो एक बार भी मेरी शरण में आकर कहता है “मैं आपका हूँ”,
उसे मैं सब प्राणियों से अभय देता हूँ — यह मेरा व्रत है।
शरणागत की रक्षा निश्चित है।
समाहार निष्कर्ष
सभी आर्ष ग्रन्थों का एकमत सिद्धान्त है—
धर्म ही रक्षक है।
ईश्वर-शरणागत को अभय मिलता है।
भक्त या धर्माश्रित व्यक्ति का अन्ततः पराभव नहीं होता।
इस प्रकार ऋग्वेद का वचन —
“न रिष्यति त्वावतः सखा” (ऋग्वेद १/११/८) —
वेद, उपनिषद, गीता, पुराण, महाभारत तथा समस्त नीति-ग्रन्थों द्वारा पूर्णतः समर्थित सिद्ध होता है।
-----+-------+-------+-------+----
Sonu Kumar
राष्ट्रीय हिन्दू बोर्ड के प्रस्तावित क़ानून की कुंजी
.
(1) यह क़ानून सरकार द्वारा हथियाये जा चुके सभी देवालयों को सरकारी नियन्त्रण से मुक्त करता है।
.
(2) यह कानून सभी हिन्दूओ के लिए एक राष्ट्रीय हिन्दू बोर्ड (R.H.B.) नामक ट्रस्ट का गठन करेगा, जिसका प्रमुख हिन्दू संघ प्रधान कहलायेगा। हिन्दू संघ प्रधान वोट वापसी पासबुक के दायरे में होगा, और यदि आप उसके काम-काज से संतुष्ट नहीं है, तो वोट वापसी पासबुक के साथ पटवारी कार्यालय में जाकर उसे निकालने और किसी अन्य व्यक्ति को इस पद पर नियुक्त करने के लिए अपनी स्वीकृति दे सकते है। आप अपनी स्वीकृति SMS, ATM या मोबाईल एप से भी दे सकेंगे।
.
(3) भारत के निम्नलिखित नागरिक हिन्दू बोर्ड के सदस्य हो सकेंगे :
.
उन सभी समुदायों, पन्थो, सम्प्रदायों के अनुयायी जो स्वयं को हिन्दू या सनातनी या सनातनी हिन्दू कहते है।
सिक्ख, जैन, बौद्ध आदि पन्थो के अनुयायी भी यदि इस बोर्ड में जुड़ना चाहते है तो इसकी सदस्यता ले सकेंगे।
यह क़ानून इस्लाम, ईसाई, पारसी, यहूदी एवं अन्य धर्म जो भारतीय उपमहाद्वीप के बाहर उत्पन्न हुए है, पर कोई दायित्व या प्रतिबन्ध नहीं लगाता। इन धर्मो के अनुयायी स्पष्ट रूप से इस क़ानून के दायरे से बाहर रहेंगे
[ टिप्पणी : यह क़ानून किसी भी प्रकार से उन नागरिको पर हिन्दू होने का लेबल नही लगाता जो स्वयं को हिन्दू नहीं कहते या हिन्दू नहीं कहलाना चाहते। उदाहरण के लिए यदि कोई जैन या सिक्ख पंथ का अनुयायी इसमें नामांकित होता है तो भी उसकी कानूनी-धार्मिक-सामाजिक पहचान प्रवृत कानूनों के अनुसार जैन / सिक्ख धर्म के अनुयायी के रूप में बनी रहेगी ]
.
(4) प्रधानमंत्री एक अधिसूचना जारी करके राम जन्म भूमि देवालय, अयोध्या का स्वामित्व हिन्दू बोर्ड को सौंपेंगे। इसके अलावा हिन्दू बोर्ड उन सभी देवालयों का भी प्रबंधन करेगा जिन्हें किसी मंदिर के मालिको ने इसे स्वेच्छा से सौंप दिया है।
.
(5) यदि एवं जब भारत के सभी मतदाताओ में से 45 करोड़ मतदाता इसी कानून में दी गयी जनमत संग्रह प्रक्रिया का प्रयोग करते हुए निचे दिए 3 मंदिरो के भूखंड बोर्ड को सौंप देते है तो हिन्दू बोर्ड इन मंदिरों की देख रेख करेगा :
.
कृष्ण जन्म भूमि देवालय, मथुरा
काशी विश्वनाथ देवालय, वाराणसी
अमरनाथ देवालय, कश्मीर
.
(6) प्रधानमंत्री एक राष्ट्रीय सनातन संप्रदाय रजिस्ट्रार नामक अधिकारी की नियुक्ति करेंगे, जो उन सम्प्रदायों को लोकतांत्रिक रूप से प्रबंधित करने में व्यवस्थागत सहयोग करेगा जिनका उद्भव भारतीय उपमहाद्वीप की सनातन संस्कृति है, तथा वे एक पंथ या सम्प्रदाय के रूप में मान्यता प्राप्त धार्मिक ट्रस्ट है। ऐसे धार्मिक सम्प्रदायों में जैन, बौद्ध, शैव, वैष्णव, आर्य समाज आदि सभी भारतीय संप्रदाय शामिल है। रजिस्ट्रार का ट्रस्ट की धार्मिक मान्यताओ में कोई दखल नहीं होगा। सिख पंथ भी एक भारतीय संप्रदाय है किन्तु यह पहले से SGPC द्वारा शासित है, अत: सिक्ख पंथ रजिस्ट्रार के दायरे से बाहर रहेगा।
.
(7) यदि संघ प्रधान, राष्ट्रिय सनातन रजिस्ट्रार, उनके स्टाफ एवं नागरिको के मध्य कोई आपसी विवाद होता है, या किसी मंदिर धारण करने वाले ट्रस्ट आदि के बीच स्वामित्व का कोई मामला आता है तो मामले का निपटान हिन्दू बोर्ड की सदस्य सूची में दर्ज नागरिको की जूरी करेगी। यदि आपका नाम बोर्ड की मेम्बर लिस्ट में है तो आपको जूरी ड्यूटी के लिए बुलाया जा सकता है। जूरी में आकर आपको मामला सुनकर फैसला देना होगा। जूरी का गठन बोर्ड की मेम्बर लिस्ट से लॉटरी द्वारा किया जाएगा। मामले की प्रकृति अनुसार जूरी में 12 से 1500 तक नागरिक हो सकेंगे।
.
यदि आप इस क़ानून का समर्थन करते है तो Pm को एक पोस्टकार्ड / ट्विट भेजे – प्रधानमंत्री जी, कृपया हिन्दू बोर्ड गेजेट में छापे , #HinduBoard
.
हिन्दु बोर्ड का पूरा ड्राफ्ट इस लिंक में देखें -- https://www.facebook.com/pawan.jury/posts/2241776019273955
.
=====
PRASANG
સરનામું.!!!
લખી દો આમ જ સરનામું, મને શોધવું ના પડે,
થાક્યો છું હું ભટકીને, ફરી શોધવું ના પડે.
નામ લેતાં જ તારો, શ્વાસ થંભી જાય થોડો,
એવો સંબંધ રાખી દે, મને શોધવું ના પડે.
દરેક રસ્તે હું તૂટ્યો, દરેક વળાંક પર હાર્યો,
હાથમાં હાથ રાખી લે, મને શોધવું ના પડે.
શબ્દો ઓછા રહે તો પણ, અર્થ આખો રહી જાય,
એક નજર પૂરતી હોય, મને શોધવું ના પડે.
હું પોતાને ગુમાવ્યો છે, તને પામવા જતા,
હવે પોતામાં જ તું રહે, મને શોધવું ના પડે.
“પ્રસંગ” એટલું જ કહે છે, થાકી ગઈ છે આત્મા,
એકવાર પોતાનો કહી દે, મને શોધવું ના પડે.
પ્રસંગ
પ્રણયરાજ રણવીર
Aditya
प्यार में ये जरूरी है। हम तुझे खोने नही देंगे "
लगा देंगे बाजी पर किसी का होने नही देंगे!
मिलना और ना मिलना तो बाद फि बात है"
512 GB रैम कि कसम कभी तुझे हैंग होने नही देंगे।
Aditya
एक तरफा प्यार था, वो प्यार भी मेरे तरफ से था
तुमने हमे छोड दिया अपने आप लो मना लोगी !
प्यार तो हमने भी किया था मेरी जान पर,,
अरे हमको तो बर्बाद किया है अब किस को बर्बाद करोगी!!
Zakhmi Dil AashiQ Sulagte Alfaz
🦋...𝕊𝕦ℕ𝕠 ┤_★__
वो लौट आया है अश्क लेकर मगर
हम तो मर चुके थे,
उसे खबर ही नहीं हुई कि हम कब
के गुज़र चुके थे,
तलाशता है वो अब पुराने, निशान
मेरे मकान पर,
वो छत कहाँ से बचा के रखता
दीवार-ओ-दर गिर चुके थे,
उसे लगा कि वो हाथ थामेगा और
मैं फिर से मुस्कुराऊँगा,
वो धूप लेकर तब आया छत पर
जब साए ढल चुके थे,
अजीब जि़द है ये उसकी देखो
कि प्यास बुझाएगा मेरी अब,
घड़ा तो उसने भरा है लेकिन
दरिया ही सूख चुके थे,
कहाँ की वफ़ा और कैसा रंज
अब ये सब फ़िज़ूल बातें हैं,
वो ख़त वो अब पढ़ रहा है बैठ
कर, जिनके हर्फ़ मिट चुके थे...🔥
╭─❀💔༻
╨──────────━❥
#Zakhmi-E-Zubani..✍🏼
#LoVeAaShiQ_SinGh☜
╨──────────━❥
kunal kumar
अ से
_______________
मेरे घर से थोड़ी दूर
एक कुआँ था
जिसके पास
सलीम मास्टर बैठा करते थे।
वे पानी नहीं,
बोलना सिखाते थे।
पहले दिन
उन्होंने ‘अ’ लिखा
और कहा —
“अ से आदमी।”
फिर मुस्कुराकर जोड़ा —
“आदमी से पहले इंसान।”
हम हँसते थे।
हमें फर्क समझ नहीं आता था।
उनकी जेब में हमेशा
चॉक का आधा टुकड़ा रहता,
और आँखों में पूरा विश्वास।
एक दोपहर
गली में शोर आया।
ढोल, झंडे,
और आवाज़ें
जो अपने ही प्रतिध्वनि से बड़ी हो चुकी थीं।
वे लोग आए
जिन्हें अक्षरों से ज़्यादा
पहचान की चिंता थी।
उन्होंने पूछा —
“तुम क्या सिखाते हो?”
मास्टर ने कहा —
“बस बोलना।”
उन्होंने कहा —
“तो बोलो।”
मास्टर ने होंठ खोले,
पर शब्द चुनने लगे।
जैसे कोई पिता
अपने बच्चों में से
किसे बचाए यह सोचता है।
उन्होंने ‘अ’ कहना चाहा,
पर भीड़ ने
‘अल्लाह’ सुन लिया।
उन्होंने ‘इ’ कहना चाहा,
पर भीड़ ने
‘इंक़लाब’ सुन लिया।
उन्होंने ‘म’ कहना चाहा,
पर भीड़ को
सिर्फ़ मज़हब सुनाई दिया।
फिर
चॉक उनके हाथ से गिरा,
और जमीन पर टूट गया
दो बराबर हिस्सों में
जैसे भाषा बँट गई हो।
उस शाम
कुएँ का पानी खारा लगा।
और अगले दिन
दीवार पर लिखा था —
“यहाँ सिर्फ़ एक शब्द चलेगा"
"र से राम"।
अब
कुआँ सूखा है।
और दीवार पर
सिर्फ़ धूल बची है।
पर कभी-कभी
बारिश में
मिट्टी से फिर उभर आता है
‘अ’
"अ से आदमी पर पहले इंसान"।
@ कुणाल कुमार
kunal kumar
अ से
_______________
मेरे घर से थोड़ी दूर
एक कुआँ था
जिसके पास
सलीम मास्टर बैठा करते थे।
वे पानी नहीं,
बोलना सिखाते थे।
पहले दिन
उन्होंने ‘अ’ लिखा
और कहा —
“अ से आदमी।”
फिर मुस्कुराकर जोड़ा —
“आदमी से पहले इंसान।”
हम हँसते थे।
हमें फर्क समझ नहीं आता था।
उनकी जेब में हमेशा
चॉक का आधा टुकड़ा रहता,
और आँखों में पूरा विश्वास।
एक दोपहर
गली में शोर आया।
ढोल, झंडे,
और आवाज़ें
जो अपने ही प्रतिध्वनि से बड़ी हो चुकी थीं।
वे लोग आए
जिन्हें अक्षरों से ज़्यादा
पहचान की चिंता थी।
उन्होंने पूछा —
“तुम क्या सिखाते हो?”
मास्टर ने कहा —
“बस बोलना।”
उन्होंने कहा —
“तो बोलो।”
मास्टर ने होंठ खोले,
पर शब्द चुनने लगे।
जैसे कोई पिता
अपने बच्चों में से
किसे बचाए यह सोचता है।
उन्होंने ‘अ’ कहना चाहा,
पर भीड़ ने
‘अल्लाह’ सुन लिया।
उन्होंने ‘इ’ कहना चाहा,
पर भीड़ ने
‘इंक़लाब’ सुन लिया।
उन्होंने ‘म’ कहना चाहा,
पर भीड़ को
सिर्फ़ मज़हब सुनाई दिया।
फिर
चॉक उनके हाथ से गिरा,
और जमीन पर टूट गया
दो बराबर हिस्सों में
जैसे भाषा बँट गई हो।
उस शाम
कुएँ का पानी खारा लगा।
और अगले दिन
दीवार पर लिखा था —
“यहाँ सिर्फ़ एक शब्द चलेगा"
"र से राम"।
अब
कुआँ सूखा है।
और दीवार पर
सिर्फ़ धूल बची है।
पर कभी-कभी
बारिश में
मिट्टी से फिर उभर आता है
‘अ’
"अ से आदमी पर पहले इंसान"।
@ कुणाल कुमार
SAYRI K I N G
इस टाइम की लड़किया झूठी है
किसी एक की नहीं हो सकती
हजारों से बात करती है
पर किसी एक से नहीं
और
उसी से बात करती है जो
उसी के जैसा है
SAYRI K I N G
बस इसी बात पे हनीमून पर नहीं गए
की दोस्ती के जुनून पर नहीं गए
हम जमीन पर रहे मून पर नहीं गए
कही वो पहाड़ी से धक्का न दे दे
इसलिए हनीमून पर नहीं गए
SAYRI K I N G
तुम्हीं ने सफ़र करवाया था मोहब्बत की "कश्ती" पर...
अब नज़र ना फेर, मुझे "डूबता" हुआ भी देख।
pink lotus
tum pyaar ki sb se pyaari murt ho maa❣️🌸
SAYRI K I N G
" मिल जाओ ना....
" क्यों जीते जी मार रहे हो.....!?
kunal kumar
हस्तमैथुन
_____________________
सभ्यताएँ
उन इच्छाओं से डरती आई हैं
जो अकेले में
पूरी हो जाती हैं,
क्योंकि उन्हें
बाज़ार नहीं चाहिए,
संस्था नहीं चाहिए,
ईश्वर भी नहीं चाहिए।
ऐसी इच्छाओं में मनुष्य
न उपभोक्ता होता है
न भक्त,
न पति और न कोई पुत्र
उस वक़्त वो देह और
अपने होने के अधिकार के सिवा कुछ नहीं होता ।
शायद इसलिए
हस्थमैथुन को छिपाना सिखाया गया,
शर्म से ढक दिया गया,
और अराजक तत्त्व कह कर
गलत ठहरा दिया गया।
क्योंकि
अपने होने के अधिकार से
एक सहज स्वतंत्रता का अभिप्राय है
और स्वतंत्रता
हमेशा
सबसे पहले
अनैतिक घोषित की जाती है।
PRASANG
जैसा देखा वैसा पाया।
दर्द लिखूँ तो लोग कहते हैं, टूटा है कहीं दिल तेरा,
मोहब्बत लिखूँ तो कहते हैं, उलझा है मन तेरा।
क़लम उठे तो हर शब्द, इल्ज़ाम बन जाता है,
सच लिख दूँ तो पूछते हैं, क्या है इरादा तेरा।
ख़ामोशी की ज़बाँ समझे, इतना हुनर किसमें,
शोर में ही खो जाता है, अक्सर मतलब तेरा।
मैंने तो आईना रखा, वक़्त के चेहरे के आगे,
जिसने जैसा देख लिया, वैसा है चेहरा तेरा।
दर्द हो या चाहत हो, दोनों ही इबादत हैं,
“प्रसंग” बस लिखता है, जैसा है रिश्ता तेरा।
प्रसंग
प्रणयराज रणवीर
Rajesh samdhiya
GOOD EVENING
Dirsha Makwana
કેસૂડો પણ હરખાય છે કેમ કે આ ધૂળેટી પર એ તારે ગાલે લાગવાનો છે.....
PRASANG
जाने ही दो।
जिन्हें जाना है उसे अब जाने ही दो,
वक़्त फिर दोहराए तो दोहराने ही दो।
जो मुक़द्दर में लिखा है वही होना है यहाँ,
लफ़्ज़ों को तक़दीर समझाने ही दो।
इश्क़ जब ख़ुद से मुलाक़ात करा देता है,
दर्द को दिल से रिश्ता निभाने ही दो।
कुछ सवालात के जवाब नहीं होते कभी,
ख़ामोशी को ही सब कुछ बताने ही दो।
रूह जब बोझ से आज़ाद हो जाती है यहाँ,
जिस्म को थोड़ा सा बेगाना रहने ही दो।
हर क़दम फ़ासला तय करता है ख़ुद-ब-ख़ुद,
रास्तों को ही मंज़िल बताने ही दो।
सूफ़ियाना है ये दस्तूर-ए-मोहब्बत “प्रसंग”,
दिल जले तो उसे सज्दे में आने ही दो।
प्रसंग
प्रणयराज रणवीर
Nilesh Rajput
जी तो लूँ उसके बिना,
पर जीने के लिए भी एक वजह तो चाहिए,
मर भी जाएँ उसके ख़ातिर ऐ ग़ालिब,
पर मरने के लिए भी एक रुकी हुई साँस तो चाहिए।
Divyansh Nawal
समय
ये ना तेरा है,ना मेरा है,
ना इसका कहीं बसेरा है।
सबसे जरूरी है यह पर,
किसने इसे सहारा है?
ना दोस्ती, ना दुश्मनी इसकी,
यह अपनी चाल में चलता है।
जो इसके साथ चला, जग जीत लिया,
जो भागा,हाथ मलता है।
PRASANG
"માંના આશીર્વાદ"
કોણ શીખીને આવ્યું છે માંના ખોળાથી,
શરૂ કરે ચાલ તો તાકાત મળે છે ભોળાથી.
જીવનના રસ્તા પર ઝંખના હોય સંગ,
મજબૂત થાય મન, ટેકો મળે છે ભોળાથી.
સમયની નદીએ વહેતાં કોઈ નહિ રોકે,
અવિનાશી આશા તેજ રહે છે ભોળાથી.
પ્રયત્ન કરવાથી હર ક્ષણ બની જાય સોનું,
મોકળું હૈયું સુખ મેળવે છે ભોળાથી.
માંના આ આશીર્વાદ સાથે આગળ વધો,
જીવનમાં જીત મળે છે હંમેશાં ભોળાથી.
-"પ્રસંગ"
પ્રણયરાજ રણવીર
GANESH TEWARI 'NESH' (NASH)
ऋगुवेद सूक्ति--२० की व्याख्या
"कृत्वा चेतिष्ठो विश्वार्म्भूत"" १/६५/५
भावार्थ --
पदच्छेद (संकेतात्मक)
कृत्वा । चेतिष्ठः । विश्वम् । अर्मभूत् (अर्म = स्नेह/हित)
भावार्थ--
प्रात: जागने वाला प्रबुद्ध होता है। उसे सब स्नेह करते हैं।
जो मनुष्य कर्म करके (कृत्वा), चेतन और सजग (चेतिष्ठः) रहता है, वह समस्त लोगों के लिए प्रिय, हितकारी और स्नेह का पात्र (विश्वार्मभूत) बन जाता है।
अर्थात् — जो प्रातःकाल जागकर कर्मशील और जागरूक रहता है, वह प्रबुद्ध होता है और सबका प्रिय बनता है।
विस्तृत व्याख्या--कृत्वा — केवल विचार नहीं, बल्कि कर्तव्य-कर्म का आचरण।
चेतिष्ठः — चेतन, जाग्रत, सजग और विवेकयुक्त।
विश्वार्मभूत — जो सबके लिए स्नेह, शांति और हित का कारण बने।
यह मंत्र बताता है कि केवल जागना ही नहीं, बल्कि सजगता कर्मशीलता ही व्यक्ति को लोकहितकारी और सर्वप्रिय बनाती है।
आपके प्रस्तुत भाव — “जो प्रातः जाग्रत, सजग और कर्मशील रहता है, वही प्रबुद्ध और सर्वप्रिय होता है” — इसके समर्थन में वेदों से स्पष्ट प्रमाण निम्न हैं:
१. ऋगुवेद --५/४४/१४
“यो जागार तमृचः कामयन्ते”
अर्थ — जो जाग्रत रहता है, ऋचाएँ (ज्ञानरूप वाणियाँ) उसी को चाहती हैं।
जागरण यहाँ आध्यात्मिक एवं बौद्धिक चेतना का प्रतीक है। जाग्रत व्यक्ति ही ज्ञान का अधिकारी बनता है।
२. ऋगुवेद --१/११३/१६ (उषा सूक्त)
“उदु त्यं जातवेदसं देवं वहन्ति केतवः…”
भावार्थ — उषा (प्रभात) सबको जगाती है, कर्म के लिए प्रेरित करती है।
वेद में प्रातःकाल को जागरण, कर्म और उन्नति का समय कहा गया है।
३. अथर्ववेद- ७/५२/१
“उत्तिष्ठत जाग्रत…” (समान भाव)
अर्थ — उठो, जागो और पुरुषार्थ करो।
आलस्य त्यागकर जागरूक कर्म ही उन्नति का साधन है।
४. यजुर्वेद --३४/१
“कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः”
अर्थ — कर्म करते हुए ही मनुष्य को सौ वर्ष जीने की इच्छा करनी चाहिए।
निष्क्रियता नहीं, बल्कि कर्मशीलता ही श्रेष्ठ जीवन का मार्ग है।
५. ऋगुवेद --४/३३/११
“न ऋते श्रान्तस्य सख्याय देवाः”
अर्थ — श्रम (पुरुषार्थ) किए बिना देवता भी मित्रता नहीं करते।
परिश्रम और जागरूकता से ही स्नेह और सहयोग प्राप्त होता है।
निष्कर्ष--
अतः “कृत्वा चेतिष्ठो…” मंत्र का भाव वेदों में सर्वत्र प्रतिपादित है कि सजग और कर्मशील मनुष्य ही सर्वप्रिय एवं प्रबुद्ध होता है।
उपनिषदों से प्रमाण -
१. कठ उपनिषद-- १/३/१४
“उत्तिष्ठत जाग्रत प्राप्य वरान्निबोधत”
अर्थ — उठो, जागो और श्रेष्ठ ज्ञानी पुरुषों से ज्ञान प्राप्त करो।
यहाँ स्पष्ट आदेश है कि आध्यात्मिक प्रबुद्धता के लिए जागरण और सक्रिय प्रयास आवश्यक है।
२.मुण्डक उपनिषद --३/२/४
“नायमात्मा बलहीनेन लभ्यः”
अर्थ — यह आत्मा निर्बल (आलसी/अकर्मण्य) को प्राप्त नहीं होता।
आत्मज्ञान के लिए पुरुषार्थ, जागरूकता और साधना अनिवार्य है।
३. ईश उपनिषद --२
“कुर्वन्नेवेह कर्माणि जिजीविषेच्छतं समाः”
अर्थ — कर्म करते हुए ही सौ वर्ष जीने की इच्छा करनी चाहिए।
निष्क्रियता नहीं, बल्कि कर्मशील जीवन ही आदर्श है।
४. बृहदारण्यक उपनिषद-४/४/५
“स यथा कर्मा तथा भवति”
अर्थ — मनुष्य जैसा कर्म करता है, वैसा ही बन जाता है।
जाग्रत और शुभ कर्म करने वाला ही श्रेष्ठ एवं प्रिय बनता है।
५. छान्दोग्य उपनिषद्-- ७/२६/२
“आत्मा वा अरे द्रष्टव्यः श्रोतव्यो मन्तव्यो निदिध्यासितव्यः”
अर्थ — आत्मा को देखना, सुनना, मनन और ध्यान करना चाहिए।
यह निरंतर जागरूक साधना का निर्देश है।
निष्कर्ष--
उपनिषदों में स्पष्ट शिक्षा है कि —
जागरण (जाग्रति) = आध्यात्मिक प्रगति का प्रथम चरण
पुरुषार्थ और कर्म = आत्मोन्नति का साधन
सजग साधक = प्रबुद्ध और लोकहितकारी
अतः “कृत्वा चेतिष्ठो…” मंत्र का भाव उपनिषदों में भी पूर्णतः प्रतिपादित है।
इस आशय के समर्थन में भगवद्गीता से प्रमाण निम्न हैं:
१. अध्याय २, श्लोक ६९
“या निशा सर्वभूतानां तस्यां जागर्ति संयमी ।
यस्यां जाग्रति भूतानि सा निशा पश्यतो मुनेः ॥”
अर्थ — जो सब प्राणियों के लिए रात्रि है, उसमें संयमी पुरुष जागता है; और जिसमें सब जागते हैं, वह तत्वदर्शी के लिए रात्रि के समान है।
यहाँ “जागरण” का अर्थ आध्यात्मिक सजगता है। प्रबुद्ध पुरुष सामान्य जन से भिन्न चेतना में जाग्रत रहता है।
२. अध्याय ३, श्लोक १९
“तस्मादसक्तः सततं कार्यं कर्म समाचर ।
असक्तो ह्याचरन्कर्म परमाप्नोति पुरुषः ॥”
अर्थ — इसलिए आसक्ति रहित होकर अपना कर्तव्य कर्म करते रहो; ऐसा करने से मनुष्य परम पद को प्राप्त करता है।
कर्मशीलता ही उन्नति का मार्ग है।
३. अध्याय ३, श्लोक २१
“यद्यदाचरति श्रेष्ठस्तत्तदेवेतरो जनः”
अर्थ — श्रेष्ठ पुरुष जैसा आचरण करता है, अन्य लोग वैसा ही अनुसरण करते हैं।
सजग और आदर्श पुरुष ही समाज का प्रिय और मार्गदर्शक बनता है।
४. अध्याय ६, श्लोक ५
“उद्धरेदात्मनाऽत्मानं नात्मानमवसादयेत्”
अर्थ — मनुष्य को स्वयं अपने द्वारा अपना उत्थान करना चाहिए, स्वयं को गिराना नहीं चाहिए।
यह आत्मजागरण और पुरुषार्थ का उपदेश है।
५. अध्याय १२, श्लोक १५
“यस्मान्नोद्विजते लोको लोकान्नोद्विजते च यः…”
अर्थ — जिससे लोक उद्विग्न नहीं होता और जो लोक से उद्विग्न नहीं होता, वही मेरा प्रिय भक्त है।
सजग, संयमी और कर्तव्यपरायण व्यक्ति ही सर्वप्रिय होता है।
निष्कर्ष--
गीता में स्पष्ट शिक्षा है कि —
आध्यात्मिक जागरण = संयम और विवेक
निरंतर कर्म = परम उन्नति का साधन
आदर्श आचरण = लोकस्नेह और सम्मान
अतः “कृत्वा चेतिष्ठो…” मंत्र का भाव गीता में पूर्णतः समर्थित है कि सजग, कर्मशील और संयमी पुरुष ही प्रबुद्ध तथा सर्वप्रिय होता है।
इस आशय के समर्थन में महाभारत से प्रमाण निम्न हैं:
१. उद्योगपर्व (विदुरनीति)--
“उद्योगं पुरुषसिंहमुपैति लक्ष्मीः”
अर्थ — लक्ष्मी (समृद्धि/सफलता) पुरुषार्थी सिंह के पास जाती है।
जो जाग्रत और कर्मशील है, वही उन्नति और सम्मान पाता है।
२. शान्तिपर्व--
“न हि सुप्तस्य सिंहस्य प्रविशन्ति मुखे मृगाः”
अर्थ — सोए हुए सिंह के मुख में मृग स्वयं प्रवेश नहीं करते।
केवल शक्ति नहीं, बल्कि जागरूक प्रयास आवश्यक है।
३. वनपर्व--
“न दैवमिति संचिन्त्य त्यजेदुत्थानमात्मनः”
अर्थ — ‘केवल दैव ही सब कुछ है’ ऐसा सोचकर मनुष्य को अपने पुरुषार्थ का त्याग नहीं करना चाहिए।
जागरण और प्रयास ही सफलता का साधन है।
४. शान्तिपर्व--
“उत्थानं हि मनुष्याणां कारणं सर्वसंपदाम्”
अर्थ — मनुष्यों की समस्त सिद्धियों और संपत्तियों का कारण उत्थान (सक्रिय प्रयास) है।
आलस्य नहीं, बल्कि सतत जागरूक कर्म ही उन्नति देता है।
५. उद्योगपर्व (विदुरनीति)
“उद्यमेन हि सिद्ध्यन्ति कार्याणि न मनोरथैः”
अर्थ — कार्य उद्यम (परिश्रम) से सिद्ध होते हैं, केवल कल्पना से नहीं।
सजग कर्मशील व्यक्ति ही समाज में प्रिय और सफल होता है।
निष्कर्ष--
अतः “कृत्वा चेतिष्ठो…” मंत्र का भाव महाभारत में पूर्णतः समर्थित है कि जाग्रत, कर्मशील और उद्यमी मनुष्य ही प्रबुद्ध एवं सर्वप्रिय बनता है।
इस आशय के समर्थन में नीति-ग्रंथों से प्रमाण निम्न हैं:
१. चाणक्य नीति --
(१)
“उद्यमेन हि सिद्ध्यन्ति कार्याणि न मनोरथैः।
न हि सुप्तस्य सिंहस्य प्रविशन्ति मुखे मृगाः॥”
अर्थ — कार्य उद्यम से सिद्ध होते हैं, केवल इच्छा से नहीं; सोए हुए सिंह के मुख में मृग स्वयं प्रवेश नहीं करते।
जागरण और परिश्रम ही सफलता का कारण है।
(२)
“आलस्यं हि मनुष्याणां शरीरस्थो महान् रिपुः।”
अर्थ — आलस्य मनुष्य के शरीर में स्थित महान शत्रु है।
सजगता और कर्म ही जीवन का उत्थान करते हैं।
२. नीति शतक-- (भर्तृहरि)
(१)
“उद्योगिनं पुरुषसिंहमुपैति लक्ष्मीः।”
अर्थ — लक्ष्मी (सफलता) पुरुषार्थी सिंह के पास जाती है।
पुरुषार्थी व्यक्ति ही आदरणीय बनता है।
(२)
“न हि कश्चित् क्षणमपि जातु तिष्ठत्यकर्मकृत्।” (भावानुसार नीति-साहित्य में प्रयुक्त)
अर्थ — कोई भी क्षणभर भी निष्क्रिय नहीं रह सकता; कर्म करना ही मनुष्य का धर्म है।
३. हितोपदेश --
“उद्यमेन हि सिद्ध्यन्ति कार्याणि न मनोरथैः।”
अर्थ — केवल कल्पना से नहीं, बल्कि प्रयास से कार्य सिद्ध होते हैं।
एक अन्य नीति-वचन:
“जाग्रतः फलमुत्तमम्।”
अर्थ — जाग्रत और सावधान व्यक्ति को उत्तम फल मिलता है।
निष्कर्ष--
नीति-ग्रंथों का सार स्पष्ट है —
अतः “कृत्वा चेतिष्ठो…” मंत्र का भाव इन आर्ष नीति-ग्रंथों में पूर्णतः समर्थित है कि जाग्रत, पुरुषार्थी और कर्मशील मनुष्य ही प्रबुद्ध तथा सर्वप्रिय होता है।
इस आशय के समर्थन मनुस्मृति तथा अन्य स्मृति-ग्रंथों से प्रमाण निम्न हैं:
१. मनुस्मृति ४/९२
“नात्मानमवमन्येत पूर्वाभिरसमृद्धिभिः।
आ मृत्योः श्रियमन्विच्छेन्नैनां मन्येत दुर्लभाम्॥”
अर्थ — पूर्व असफलताओं से निराश न हो; मृत्यु पर्यन्त उन्नति का प्रयास करता रहे।
निरंतर पुरुषार्थ और जागरूकता का उपदेश।
२. मनुस्मृति २/२३२
“आचाराल्लभते ह्यायुराचाराद् धनमक्षयम्।
आचारात् प्रियमाप्नोति…”
अर्थ — सदाचार से आयु, अक्षय धन और लोक-प्रियता प्राप्त होती है।
सजग आचरण ही स्नेह और सम्मान का कारण है।
३. याग्यवल्क्य स्मृति १/३४
“उद्योगं सततं कुर्यात्…”
अर्थ — मनुष्य को निरंतर उद्योग (परिश्रम) में प्रवृत्त रहना चाहिए।
स्मृतियों में भी पुरुषार्थ को ही सफलता का मूल बताया गया है।
४. नारद स्मृति -(भावानुसार)
“उद्यमो हि मनुष्याणां कारणं सर्वसंपदाम्।”
अर्थ — मनुष्यों की सभी संपत्तियों और सिद्धियों का कारण उद्यम (प्रयत्न) है।
५. पराशर स्मृति --
“आलस्यं सर्वनाशनम्।”
अर्थ — आलस्य सर्वनाश का कारण है।
निष्कर्ष
स्मृति-ग्रंथों का सार यही है —
आलस्य त्याज्य है।
निरंतर उद्योग और सदाचार आवश्यक है।
सजग पुरुषार्थी व्यक्ति ही लोक-प्रिय और उन्नत बनता है।
अतः “कृत्वा चेतिष्ठो…” मंत्र का भाव स्मृतियों में भी पूर्णतः प्रतिपादित है कि जाग्रत, कर्तव्यनिष्ठ और उद्यमी मनुष्य ही प्रबुद्ध एवं सर्वप्रिय होता है।
------+-------+-------+--------+--
PRASANG
તું એક જ છે.!!!!
હૃદયમાં ઊભું દુખ, તું એક જ છે,
એક છાયા બની ખામોશી, તું એક જ છે.
સ્વપ્નમાં તારા પગલાં, રાતને વિતાવે,
આંખે જોયા વિના પણ, જીવનમાં એક જ છે.
સાંજના પવનની જેમ, હળવી તરસ લાવી,
હૈયું બાંધે પલમાં તું, છતાં દૂરે એક જ છે.
યાદમાં તું આવે ત્યારે, ધબકારા છોડે શાંતિ,
હૃદયની ખામોશીમાં તડપતી, તું એક જ છે.
લખે “પ્રસંગ”, દિલની ધડકન, તું એક જ છે,
પ્રેમની લયમાં તું જ એક જ છે.
પ્રસંગ
પ્રણયરાજ રણવીર
Raju kumar Chaudhary
अप्सराहरुको गाथा
नमस्कार सरस्वती मातालाई,
शब्दको जादु दिनुहोस् मलाई।
स्वर्गको नन्दन वनमा फुल्छ फूल,
अप्सराहरु नाच्छन्, गाउँछन् कुल।
इन्द्रको दरबार चम्किलो सुनौलो,
अमृतको धारा बग्छ अनन्त बहुलो।
त्यहाँ रम्भा, मेनका, उर्वशी सुन्दरी,
प्रत्येकको रूपले मोहित तीनै लोक धरी।
रम्भा अप्सराकी रानी, नृत्यकी देवी,
तनमा लहराउँछ अम्लान यौवन लीला।
मेनका बुद्धिमान्, प्रेमकी कला,
उर्वशी दिव्य, उरुबाट जन्मेकी जादुकी बाला।
इन्द्र हाँस्छन्, तर डराउँछन् मनमा,
तपस्वीहरुको तेजले सिंहासन हल्लिन्छ धरना।
"अप्सराहरु पठाऊ, भंग गर तप,"
भन्छन् इन्द्र, "रक्षा गर मेरो पद र तप।"
जङ्गल गहन, विश्वामित्र ध्यानमा लीन,
तपको ज्वाला जल्छ आकाश छुने।
मेनका आइन्, फूलको माला गाँसेर,
वसन्त बोकेर, हावा सुगन्धित बनाएर।
उनको नृत्यमा थिरकिन्छ पात,
आँखामा मोह, ओठमा मिठासको बात।
विश्वामित्र आँखा खोल्छन्, मोहित हुन्छन्,
तप भंग हुन्छ, प्रेमको आगो बल्छन्।
दश वर्ष सँगै, शकुन्तला जन्मिन्,
मेनका स्वर्ग फर्किन्, आँसु बोकेर।
"प्रेम क्षणिक छ, तर सन्तान अमर,"
भन्छिन् मेनका, "यो गाथा बाँकी छ अझै धेर।"
फेरि इन्द्र डराउँछन्, रम्भालाई बोलाउँछन्,
"भंग गर तप, यो पटक सफल बनाऊ।"
रम्भा जाँदै, कोइली गाउँदै साथमा,
नाच्छिन्, गाउँछिन्, मोहित बनाउने बातमा।
विश्वामित्र बुझ्छन्, क्रोध उर्लिन्छ,
"तिमी ढुङ्गा बन, दश हजार वर्षसम्म!"
रम्भा शिला बन्छिन्, आँसु ढुङ्गामा,
तर यो क्रोधले नै विश्वामित्रलाई उच्च बनाउँछ धरना।
उर्वशी आउँछिन् अन्तिम परीक्षामा,
पुरुरवास राजासँग प्रेमको कथा बुन्छिन्।
सर्तहरू राख्छिन्, भेडा रक्षा, नाङ्गो नदेख्ने,
तर प्रेमले सीमा तोड्छ, विरहले जलाउँछ हृदय।
उर्वशी फर्किन्छिन्, पुरुरवास रोइरहन्छन्,
"प्रेम दिव्य छ, तर नियमले बाँध्छ।"
अप्सराहरुको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित, परीक्षाले सिकाउँछ।
अप्सराहरु स्वर्गमा नाच्छन् आज पनि,
तर पृथ्वीमा उनको कथा बाँकी छ,
प्रेम, तप, विरह र मुक्तिको गाथा,
यो महाकाव्य तपाईंको कलमबाट पूर्ण होस्!
अप्सराहरुको गाथा
(महाकाव्य अप्सराहरुको दिव्य गाथा र परीक्षा)
नमस्कार सरस्वती मातालाई,
शब्दको जादु दिनुहोस् मलाई।
स्वर्गको नन्दन वनमा फुल्छ फूल,
अप्सराहरु नाच्छन्, गाउँछन् कुल।
इन्द्रको दरबार चम्किलो सुनौलो,
अमृतको धारा बग्छ अनन्त बहुलो।
त्यहाँ रम्भा, मेनका, उर्वशी सुन्दरी,
प्रत्येकको रूपले मोहित तीनै लोक धरी।
रम्भा अप्सराकी रानी, नृत्यकी देवी,
तनमा लहराउँछ अम्लान यौवन लीला।
मेनका बुद्धिमान्, प्रेमकी कला,
उर्वशी दिव्य, उरुबाट जन्मेकी जादुकी बाला।
इन्द्र हाँस्छन्, तर डराउँछन् मनमा,
तपस्वीहरुको तेजले सिंहासन हल्लिन्छ धरना।
"अप्सराहरु पठाऊ, भंग गर तप,"
भन्छन् इन्द्र, "रक्षा गर मेरो पद र तप।"
जङ्गल गहन, विश्वामित्र ध्यानमा लीन,
तपको ज्वाला जल्छ आकाश छुने।
मेनका आइन्, फूलको माला गाँसेर,
वसन्त बोकेर, हावा सुगन्धित बनाएर।
उनको नृत्यमा थिरकिन्छ पात,
आँखामा मोह, ओठमा मिठासको बात।
विश्वामित्र आँखा खोल्छन्, मोहित हुन्छन्,
तप भंग हुन्छ, प्रेमको आगो बल्छन्।
दश वर्ष सँगै, शकुन्तला जन्मिन्,
मेनका स्वर्ग फर्किन्, आँसु बोकेर।
"प्रेम क्षणिक छ, तर सन्तान अमर,"
भन्छिन् मेनका, "यो गाथा बाँकी छ अझै धेर।"
फेरि इन्द्र डराउँछन्, रम्भालाई बोलाउँछन्,
"भंग गर तप, यो पटक सफल बनाऊ।"
रम्भा जाँदै, कोइली गाउँदै साथमा,
नाच्छिन्, गाउँछिन्, मोहित बनाउने बातमा।
विश्वामित्र बुझ्छन्, क्रोध उर्लिन्छ,
"तिमी ढुङ्गा बन, दश हजार वर्षसम्म!"
रम्भा शिला बन्छिन्, आँसु ढुङ्गामा,
तर यो क्रोधले नै विश्वामित्रलाई उच्च बनाउँछ धरना।
उर्वशी आउँछिन् अन्तिम परीक्षामा,
पुरुरवास राजासँग प्रेमको कथा बुन्छिन्।
सर्तहरू राख्छिन्, भेडा रक्षा, नाङ्गो नदेख्ने,
तर प्रेमले सीमा तोड्छ, विरहले जलाउँछ हृदय।
उर्वशी फर्किन्छिन्, पुरुरवास रोइरहन्छन्,
"प्रेम दिव्य छ, तर नियमले बाँध्छ।"
अप्सराहरुको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित, परीक्षाले सिकाउँछ।
मेनकाको गर्भबाट शकुन्तला जन्मिन्,
जङ्गलमा छोडिन्, कान्व ऋषिले पाए।
प्रकृति साथी बनी, फूलले सजाइन्,
हिरण खेल्छन्, चरा गाउँछन् उनको लागि।
दुष्यन्त राजा शिकारमा आउँछन्,
शकुन्तलाको रूपमा मोहित हुन्छन्।
गान्धर्व विवाह, प्रेमको बन्धन बन्छ,
अङ्गूठी दिएर प्रतिज्ञा गर्छन्, "फर्किन्छु म।"
तर दुर्वासाको श्रापले दुष्यन्त भुल्छन्,
शकुन्तला दरबार पुग्छिन्, अपमान भोग्छिन्।
आँसु बहाउँदै, मेनका लगेर स्वर्ग लैजान्छिन्,
विरहको पीडा, अप्सराको गाथा बढाउँछ।
शकुन्तला स्वर्गमा, पुत्र भरत जन्माउँछिन्,
सिंहसँग खेल्ने, वीर बालक बन्छ।
दुष्यन्त इन्द्रको युद्धमा मद्दत गर्छन्,
भरतलाई देखेर, सम्झना फर्किन्छन्।
अङ्गूठी फेला पर्छ, माछाबाट उद्धार,
दुष्यन्त रोइरहन्छन्, पश्चातापमा डुबेर।
मिलन हुन्छ स्वर्गमा, परिवार पूरा हुन्छ,
भरत भारतवर्षको राजा बन्छ, अमर हुन्छ।
अप्सराको प्रेमले सन्तान दिन्छ,
परीक्षाले सिकाउँछ, जीवनको रहस्य खोल्छ।
मेनका, रम्भा, उर्वशीको कथा,
मानव र दिव्य बीचको पुल बन्छ।
रम्भा मुक्त हुन्छिन्, श्वेत ऋषिको कृपाले,
ढुङ्गाबाट फर्किन्, स्वर्गको नृत्यमा।
उर्वशी पुरुरवाससँग छोटो मिलन गर्छिन्,
तर नियमले बाँध्छ, विरहले सिकाउँछ।
अप्सराहरु नाच्छन् इन्द्रको दरबारमा,
तर हृदयमा बोक्छन् प्रेमको दाग।
"प्रेमले मोहित गर्छ, तपले मुक्त गर्छ,"
यो गाथाले सिकाउँछ, जीवनको सत्य खोल्छ।
स्वर्ग र पृथ्वी बीचको यो पुल,
अप्सराहरुको गाथा अमर रहन्छ।
सरस्वतीको कृपाले यो महाकाव्य पूर्ण होस्,
नेपाली साहित्यमा नयाँ ज्योति फैलाओस्।
घृताची नामकी अप्सरा, घिउले भरिएकी जस्ती,
सौन्दर्यको ज्योति, स्वर्गमा चम्किन्छिन् सधैं।
समुद्र मन्थनबाट जन्मेकी, अमृतसँगै उभिएकी,
इन्द्रको दरबारमा नाच्छिन्, देवताहरू मोहित हुन्छन्।
उनको रूपमा लहराउँछ यौवनको लहर,
आँखामा जादु, ओठमा मधुर हाँसोको फूल।
रम्भा रानी भए पनि, घृताची बलियो छिन्,
सयौं सन्तानकी आमा, प्रेमकी अमर कथा।
इन्द्र बोलाउँछन् फेरि, "तप भंग गर घृताची,"
तर यो पटक उनको हृदयमा प्रेमको आगो बल्छ।
ऋषिहरू मोहित हुन्छन्, राजाहरू लठ्ठिन्छन्,
घृताचीको स्पर्शले जीवन फेरिन्छ, भाग्य बदलिन्छ।
गंगा किनारमा भरद्वाज ध्यानमा लीन,
तपको ज्योति जल्छ, आकाश छुने।
घृताची आइन्, स्नान गर्दै सुन्दर रूपमा,
वायुले वस्त्र उडायो, भरद्वाज मोहित भए।
उनको तेजबाट बीज खस्यो, घृताची डराइन्,
तर त्यो बीजबाट द्रोण जन्मिए, शस्त्रास्त्रका ज्ञाता।
द्रोणाचार्य बने, महाभारतको योद्धा गुरु,
घृताचीको प्रेमले इतिहास लेखियो, अमर भयो।
"म मात्र माध्यम हुँ," भन्छिन् घृताची स्वर्ग फर्केर,
"सन्तानले अमरता दिन्छ, प्रेमले जीवन फेरिन्छ।"
तर विरहको पीडा बोकेर, उनी नाच्छिन् दरबारमा,
देवताहरूको लागि, तर हृदयमा सधैं मानवको याद।
कुशनाभ राजा मोहित भए घृताचीको रूपमा,
सयौं छोरी जन्मिए, सुन्दर र बलिया।
तर वायु देवले मोहित भएर छोरीहरूलाई श्राप दिए,
"तिमीहरू विकृत भएर बाँच," भन्दै क्रोधित भए।
छोरीहरू रोए, कुशनाभ दुःखी भए,
तर घृताचीको प्रभावले वंश चल्यो।
पछि ऋषिको कृपाले मुक्ति पाए,
कुशनाभका छोरीहरूबाट गाधि जन्मिए, विश्वामित्रका पिता बने।
घृताचीको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित गर्छ, सन्तानले अमर बनाउँछ।
श्राप आउँछ, तर मुक्ति पनि मिल्छ,
अप्सराको जीवन परीक्षा र प्रेमको पुल हो।
घृताची नाच्छिन् स्वर्गमा आज पनि,
तर पृथ्वीमा उनको सन्तानहरूले इतिहास लेख्छन्।
मेनका, रम्भा, उर्वशी, घृताची सबैको गाथा,
प्रेम, तप, विरह र मुक्तिको महाकाव्य बन्छ।
Arun V Deshpande
hello friends
a thought to share-
"Consistency in everything
Is our steady progress 👍
સુરજબા ચૌહાણ આર્ય
જ્યારે હું હતો ત્યારે ઈશ્વર નહોતો અને
ઈશ્વર મળ્યો તો હું ખોવાઈ ગયો "આર્ય "
Dhamak
क्या इतना मुश्किल है?
कोई जो मुझसे पूछे, मेरी खुशी का राज क्या है?
तो कहूंगी, मैंने अपना 'वजूद' संभाल रखा है, इसलिए खुश हूं।
क्योंकि मैं हूं... और मैं ही रहूंगी...
क्यों किसी और के जैसा बनना है तुम्हें?
क्यों दूसरों के सांचे में ढलना है तुम्हें?
तुम जैसे हो, वैसे ही रहो, यही तुम्हारी पहचान है,
तुम्हारा अपना होना ही, सबसे बड़ा सम्मान है।
बस एक बार खुद से प्यार करना सीख लो,
फिर ये सारा जहां तुम्हें हसीन लगेगा।
एक बार खुद से मोहब्बत तो करके देखो,
बस एक बार... खुद से प्यार करके देखो।
ढमक कहती है
क्या वाकई इतना मुश्किल है... खुद से प्यार करना?
अब वक्त है, खुद पर थोड़ा वक्त खर्च करो...
DHAMAK
mohansharma
समझने को तो वो बहुत कुछ समझा..
पर जो समझना था वही नहीं समझा..
समय रहते वो समझा ही कहाँ मोहन..
वक़्त निकलने पर समझा तो क्या समझा..
Dada Bhagwan
All are cordially invited to the Pujyashree Deepakbhai's Spiritual Discourse and Self-Realization ceremony, organized in Delhi, India.
Get the detailed schedule here: https://dbf.adalaj.org/VxOhqYlf
#selfrealization #spiritualdiscourse #spiritualawakening #spiritualguidance #DadaBhagwanFoundation
Soni shakya
हम तो तेरी सादगी पर ही मर गए..!
तू बिना सजे भी कमाल लगता है..!!
इसलिए दिल में भी तेरा ही ख्याल रहता है..!!!
- Soni shakya
Kamini Shah
કુદરતની કારીગરી
સજી ધજીને નિખરી
પાનખરની હારોહાર
ઝૂલે ડાળ વસંતની…
-કામિની
SADIKOT MUFADDAL 《Mötäbhäï 》
સુખ ના લાલચ માં જ નવા દુખ નો જન્મ થાય છે!
- SADIKOT MUFADDAL 《Mötäbhäï 》
Raju kumar Chaudhary
अप्सराहरुको गाथा
नमस्कार सरस्वती मातालाई,
शब्दको जादु दिनुहोस् मलाई।
स्वर्गको नन्दन वनमा फुल्छ फूल,
अप्सराहरु नाच्छन्, गाउँछन् कुल।
इन्द्रको दरबार चम्किलो सुनौलो,
अमृतको धारा बग्छ अनन्त बहुलो।
त्यहाँ रम्भा, मेनका, उर्वशी सुन्दरी,
प्रत्येकको रूपले मोहित तीनै लोक धरी।
रम्भा अप्सराकी रानी, नृत्यकी देवी,
तनमा लहराउँछ अम्लान यौवन लीला।
मेनका बुद्धिमान्, प्रेमकी कला,
उर्वशी दिव्य, उरुबाट जन्मेकी जादुकी बाला।
इन्द्र हाँस्छन्, तर डराउँछन् मनमा,
तपस्वीहरुको तेजले सिंहासन हल्लिन्छ धरना।
"अप्सराहरु पठाऊ, भंग गर तप,"
भन्छन् इन्द्र, "रक्षा गर मेरो पद र तप।"
जङ्गल गहन, विश्वामित्र ध्यानमा लीन,
तपको ज्वाला जल्छ आकाश छुने।
मेनका आइन्, फूलको माला गाँसेर,
वसन्त बोकेर, हावा सुगन्धित बनाएर।
उनको नृत्यमा थिरकिन्छ पात,
आँखामा मोह, ओठमा मिठासको बात।
विश्वामित्र आँखा खोल्छन्, मोहित हुन्छन्,
तप भंग हुन्छ, प्रेमको आगो बल्छन्।
दश वर्ष सँगै, शकुन्तला जन्मिन्,
मेनका स्वर्ग फर्किन्, आँसु बोकेर।
"प्रेम क्षणिक छ, तर सन्तान अमर,"
भन्छिन् मेनका, "यो गाथा बाँकी छ अझै धेर।"
फेरि इन्द्र डराउँछन्, रम्भालाई बोलाउँछन्,
"भंग गर तप, यो पटक सफल बनाऊ।"
रम्भा जाँदै, कोइली गाउँदै साथमा,
नाच्छिन्, गाउँछिन्, मोहित बनाउने बातमा।
विश्वामित्र बुझ्छन्, क्रोध उर्लिन्छ,
"तिमी ढुङ्गा बन, दश हजार वर्षसम्म!"
रम्भा शिला बन्छिन्, आँसु ढुङ्गामा,
तर यो क्रोधले नै विश्वामित्रलाई उच्च बनाउँछ धरना।
उर्वशी आउँछिन् अन्तिम परीक्षामा,
पुरुरवास राजासँग प्रेमको कथा बुन्छिन्।
सर्तहरू राख्छिन्, भेडा रक्षा, नाङ्गो नदेख्ने,
तर प्रेमले सीमा तोड्छ, विरहले जलाउँछ हृदय।
उर्वशी फर्किन्छिन्, पुरुरवास रोइरहन्छन्,
"प्रेम दिव्य छ, तर नियमले बाँध्छ।"
अप्सराहरुको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित, परीक्षाले सिकाउँछ।
अप्सराहरु स्वर्गमा नाच्छन् आज पनि,
तर पृथ्वीमा उनको कथा बाँकी छ,
प्रेम, तप, विरह र मुक्तिको गाथा,
यो महाकाव्य तपाईंको कलमबाट पूर्ण होस्!
अप्सराहरुको गाथा
(महाकाव्य अप्सराहरुको दिव्य गाथा र परीक्षा)
नमस्कार सरस्वती मातालाई,
शब्दको जादु दिनुहोस् मलाई।
स्वर्गको नन्दन वनमा फुल्छ फूल,
अप्सराहरु नाच्छन्, गाउँछन् कुल।
इन्द्रको दरबार चम्किलो सुनौलो,
अमृतको धारा बग्छ अनन्त बहुलो।
त्यहाँ रम्भा, मेनका, उर्वशी सुन्दरी,
प्रत्येकको रूपले मोहित तीनै लोक धरी।
रम्भा अप्सराकी रानी, नृत्यकी देवी,
तनमा लहराउँछ अम्लान यौवन लीला।
मेनका बुद्धिमान्, प्रेमकी कला,
उर्वशी दिव्य, उरुबाट जन्मेकी जादुकी बाला।
इन्द्र हाँस्छन्, तर डराउँछन् मनमा,
तपस्वीहरुको तेजले सिंहासन हल्लिन्छ धरना।
"अप्सराहरु पठाऊ, भंग गर तप,"
भन्छन् इन्द्र, "रक्षा गर मेरो पद र तप।"
जङ्गल गहन, विश्वामित्र ध्यानमा लीन,
तपको ज्वाला जल्छ आकाश छुने।
मेनका आइन्, फूलको माला गाँसेर,
वसन्त बोकेर, हावा सुगन्धित बनाएर।
उनको नृत्यमा थिरकिन्छ पात,
आँखामा मोह, ओठमा मिठासको बात।
विश्वामित्र आँखा खोल्छन्, मोहित हुन्छन्,
तप भंग हुन्छ, प्रेमको आगो बल्छन्।
दश वर्ष सँगै, शकुन्तला जन्मिन्,
मेनका स्वर्ग फर्किन्, आँसु बोकेर।
"प्रेम क्षणिक छ, तर सन्तान अमर,"
भन्छिन् मेनका, "यो गाथा बाँकी छ अझै धेर।"
फेरि इन्द्र डराउँछन्, रम्भालाई बोलाउँछन्,
"भंग गर तप, यो पटक सफल बनाऊ।"
रम्भा जाँदै, कोइली गाउँदै साथमा,
नाच्छिन्, गाउँछिन्, मोहित बनाउने बातमा।
विश्वामित्र बुझ्छन्, क्रोध उर्लिन्छ,
"तिमी ढुङ्गा बन, दश हजार वर्षसम्म!"
रम्भा शिला बन्छिन्, आँसु ढुङ्गामा,
तर यो क्रोधले नै विश्वामित्रलाई उच्च बनाउँछ धरना।
उर्वशी आउँछिन् अन्तिम परीक्षामा,
पुरुरवास राजासँग प्रेमको कथा बुन्छिन्।
सर्तहरू राख्छिन्, भेडा रक्षा, नाङ्गो नदेख्ने,
तर प्रेमले सीमा तोड्छ, विरहले जलाउँछ हृदय।
उर्वशी फर्किन्छिन्, पुरुरवास रोइरहन्छन्,
"प्रेम दिव्य छ, तर नियमले बाँध्छ।"
अप्सराहरुको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित, परीक्षाले सिकाउँछ।
मेनकाको गर्भबाट शकुन्तला जन्मिन्,
जङ्गलमा छोडिन्, कान्व ऋषिले पाए।
प्रकृति साथी बनी, फूलले सजाइन्,
हिरण खेल्छन्, चरा गाउँछन् उनको लागि।
दुष्यन्त राजा शिकारमा आउँछन्,
शकुन्तलाको रूपमा मोहित हुन्छन्।
गान्धर्व विवाह, प्रेमको बन्धन बन्छ,
अङ्गूठी दिएर प्रतिज्ञा गर्छन्, "फर्किन्छु म।"
तर दुर्वासाको श्रापले दुष्यन्त भुल्छन्,
शकुन्तला दरबार पुग्छिन्, अपमान भोग्छिन्।
आँसु बहाउँदै, मेनका लगेर स्वर्ग लैजान्छिन्,
विरहको पीडा, अप्सराको गाथा बढाउँछ।
शकुन्तला स्वर्गमा, पुत्र भरत जन्माउँछिन्,
सिंहसँग खेल्ने, वीर बालक बन्छ।
दुष्यन्त इन्द्रको युद्धमा मद्दत गर्छन्,
भरतलाई देखेर, सम्झना फर्किन्छन्।
अङ्गूठी फेला पर्छ, माछाबाट उद्धार,
दुष्यन्त रोइरहन्छन्, पश्चातापमा डुबेर।
मिलन हुन्छ स्वर्गमा, परिवार पूरा हुन्छ,
भरत भारतवर्षको राजा बन्छ, अमर हुन्छ।
अप्सराको प्रेमले सन्तान दिन्छ,
परीक्षाले सिकाउँछ, जीवनको रहस्य खोल्छ।
मेनका, रम्भा, उर्वशीको कथा,
मानव र दिव्य बीचको पुल बन्छ।
रम्भा मुक्त हुन्छिन्, श्वेत ऋषिको कृपाले,
ढुङ्गाबाट फर्किन्, स्वर्गको नृत्यमा।
उर्वशी पुरुरवाससँग छोटो मिलन गर्छिन्,
तर नियमले बाँध्छ, विरहले सिकाउँछ।
अप्सराहरु नाच्छन् इन्द्रको दरबारमा,
तर हृदयमा बोक्छन् प्रेमको दाग।
"प्रेमले मोहित गर्छ, तपले मुक्त गर्छ,"
यो गाथाले सिकाउँछ, जीवनको सत्य खोल्छ।
स्वर्ग र पृथ्वी बीचको यो पुल,
अप्सराहरुको गाथा अमर रहन्छ।
सरस्वतीको कृपाले यो महाकाव्य पूर्ण होस्,
नेपाली साहित्यमा नयाँ ज्योति फैलाओस्।
घृताची नामकी अप्सरा, घिउले भरिएकी जस्ती,
सौन्दर्यको ज्योति, स्वर्गमा चम्किन्छिन् सधैं।
समुद्र मन्थनबाट जन्मेकी, अमृतसँगै उभिएकी,
इन्द्रको दरबारमा नाच्छिन्, देवताहरू मोहित हुन्छन्।
उनको रूपमा लहराउँछ यौवनको लहर,
आँखामा जादु, ओठमा मधुर हाँसोको फूल।
रम्भा रानी भए पनि, घृताची बलियो छिन्,
सयौं सन्तानकी आमा, प्रेमकी अमर कथा।
इन्द्र बोलाउँछन् फेरि, "तप भंग गर घृताची,"
तर यो पटक उनको हृदयमा प्रेमको आगो बल्छ।
ऋषिहरू मोहित हुन्छन्, राजाहरू लठ्ठिन्छन्,
घृताचीको स्पर्शले जीवन फेरिन्छ, भाग्य बदलिन्छ।
गंगा किनारमा भरद्वाज ध्यानमा लीन,
तपको ज्योति जल्छ, आकाश छुने।
घृताची आइन्, स्नान गर्दै सुन्दर रूपमा,
वायुले वस्त्र उडायो, भरद्वाज मोहित भए।
उनको तेजबाट बीज खस्यो, घृताची डराइन्,
तर त्यो बीजबाट द्रोण जन्मिए, शस्त्रास्त्रका ज्ञाता।
द्रोणाचार्य बने, महाभारतको योद्धा गुरु,
घृताचीको प्रेमले इतिहास लेखियो, अमर भयो।
"म मात्र माध्यम हुँ," भन्छिन् घृताची स्वर्ग फर्केर,
"सन्तानले अमरता दिन्छ, प्रेमले जीवन फेरिन्छ।"
तर विरहको पीडा बोकेर, उनी नाच्छिन् दरबारमा,
देवताहरूको लागि, तर हृदयमा सधैं मानवको याद।
कुशनाभ राजा मोहित भए घृताचीको रूपमा,
सयौं छोरी जन्मिए, सुन्दर र बलिया।
तर वायु देवले मोहित भएर छोरीहरूलाई श्राप दिए,
"तिमीहरू विकृत भएर बाँच," भन्दै क्रोधित भए।
छोरीहरू रोए, कुशनाभ दुःखी भए,
तर घृताचीको प्रभावले वंश चल्यो।
पछि ऋषिको कृपाले मुक्ति पाए,
कुशनाभका छोरीहरूबाट गाधि जन्मिए, विश्वामित्रका पिता बने।
घृताचीको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित गर्छ, सन्तानले अमर बनाउँछ।
श्राप आउँछ, तर मुक्ति पनि मिल्छ,
अप्सराको जीवन परीक्षा र प्रेमको पुल हो।
घृताची नाच्छिन् स्वर्गमा आज पनि,
तर पृथ्वीमा उनको सन्तानहरूले इतिहास लेख्छन्।
मेनका, रम्भा, उर्वशी, घृताची सबैको गाथा,
प्रेम, तप, विरह र मुक्तिको महाकाव्य बन्छ। https://youtube.com/channel/UC1dMnDkhTa5a6_x55_WT6gg?si=1Pd-L-HvHzBg79t
Devisha Gajjar
Every body wants.. but no-one wants.. 💫
Everyone wants to be a good speaker,
But no-one wants to be a good listener..
Everyone wants to be happy,
But no-one wants to be a reason of it..
Everyone wants to be a Radha,
But no-one wants to be a Mira..
Everyone wants to be a adviser,
But no-one wants to be a Implementer..
Everyone wants to go heaven,
But no-one wants to die..
Mrs Farida Desar foram
ये यादों का मंज़र बता रहा है,
फ़ासले अब,
मिटने वाले हे ....
- Mrs Farida Desar foram
सीमा कपूर
जिन्दगी कि क्लास मे..
उलझनो के जाल मे.
खो गए हैं,ख्वाबों के दरख्त,
क्योंकि
अभी दर्द ओर बाकी है!!
- सीमा कपूर
Shailesh Joshi
આપણને મળેલ સમય,
ખાલી કમાવવા માટે નથી મળ્યો, કે નથી
ખાલી વાપરવા, કે વેડફી નાખવા માટે મળ્યો,
પરંતુ સમય તો, આ બંનેનો તાલમેલ જાળવી
જીવનને જીવવા, અને માણવા જેવું બનાવવા માટે મળ્યો છે.
- Shailesh Joshi
Raju kumar Chaudhary
📘 RICH Mindset
धनी मानसिकता सोच बदल, जीवन बदल
✍️ लेखक: राजु कुमार चौधरी
धनी बन्नु केवल पैसाको विषय होइन।
धनी बन्नु भनेको सोचको स्तर बदल्नु हो।
धेरै मानिसहरू जीवनभर मेहनत गर्छन्, तर धनी बन्न सक्दैनन्।
किन?
किनकि उनीहरूको सोच “कमाउने” मा सीमित हुन्छ,
जबकि धनी मानिसहरूको सोच “सिर्जना गर्ने” मा केन्द्रित हुन्छ।
यो पुस्तक तपाईंलाई पैसा मात्र होइन
मूल्य, अनुशासन, अवसर, र प्रभाव निर्माण गर्ने मानसिकता सिकाउनेछ l
Raju kumar Chaudhary
अप्सराहरुको गाथा
नमस्कार सरस्वती मातालाई,
शब्दको जादु दिनुहोस् मलाई।
स्वर्गको नन्दन वनमा फुल्छ फूल,
अप्सराहरु नाच्छन्, गाउँछन् कुल।
इन्द्रको दरबार चम्किलो सुनौलो,
अमृतको धारा बग्छ अनन्त बहुलो।
त्यहाँ रम्भा, मेनका, उर्वशी सुन्दरी,
प्रत्येकको रूपले मोहित तीनै लोक धरी।
रम्भा अप्सराकी रानी, नृत्यकी देवी,
तनमा लहराउँछ अम्लान यौवन लीला।
मेनका बुद्धिमान्, प्रेमकी कला,
उर्वशी दिव्य, उरुबाट जन्मेकी जादुकी बाला।
इन्द्र हाँस्छन्, तर डराउँछन् मनमा,
तपस्वीहरुको तेजले सिंहासन हल्लिन्छ धरना।
"अप्सराहरु पठाऊ, भंग गर तप,"
भन्छन् इन्द्र, "रक्षा गर मेरो पद र तप।"
जङ्गल गहन, विश्वामित्र ध्यानमा लीन,
तपको ज्वाला जल्छ आकाश छुने।
मेनका आइन्, फूलको माला गाँसेर,
वसन्त बोकेर, हावा सुगन्धित बनाएर।
उनको नृत्यमा थिरकिन्छ पात,
आँखामा मोह, ओठमा मिठासको बात।
विश्वामित्र आँखा खोल्छन्, मोहित हुन्छन्,
तप भंग हुन्छ, प्रेमको आगो बल्छन्।
दश वर्ष सँगै, शकुन्तला जन्मिन्,
मेनका स्वर्ग फर्किन्, आँसु बोकेर।
"प्रेम क्षणिक छ, तर सन्तान अमर,"
भन्छिन् मेनका, "यो गाथा बाँकी छ अझै धेर।"
फेरि इन्द्र डराउँछन्, रम्भालाई बोलाउँछन्,
"भंग गर तप, यो पटक सफल बनाऊ।"
रम्भा जाँदै, कोइली गाउँदै साथमा,
नाच्छिन्, गाउँछिन्, मोहित बनाउने बातमा।
विश्वामित्र बुझ्छन्, क्रोध उर्लिन्छ,
"तिमी ढुङ्गा बन, दश हजार वर्षसम्म!"
रम्भा शिला बन्छिन्, आँसु ढुङ्गामा,
तर यो क्रोधले नै विश्वामित्रलाई उच्च बनाउँछ धरना।
उर्वशी आउँछिन् अन्तिम परीक्षामा,
पुरुरवास राजासँग प्रेमको कथा बुन्छिन्।
सर्तहरू राख्छिन्, भेडा रक्षा, नाङ्गो नदेख्ने,
तर प्रेमले सीमा तोड्छ, विरहले जलाउँछ हृदय।
उर्वशी फर्किन्छिन्, पुरुरवास रोइरहन्छन्,
"प्रेम दिव्य छ, तर नियमले बाँध्छ।"
अप्सराहरुको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित, परीक्षाले सिकाउँछ।
अप्सराहरु स्वर्गमा नाच्छन् आज पनि,
तर पृथ्वीमा उनको कथा बाँकी छ,
प्रेम, तप, विरह र मुक्तिको गाथा,
यो महाकाव्य तपाईंको कलमबाट पूर्ण होस्!
अप्सराहरुको गाथा
(महाकाव्य अप्सराहरुको दिव्य गाथा र परीक्षा)
नमस्कार सरस्वती मातालाई,
शब्दको जादु दिनुहोस् मलाई।
स्वर्गको नन्दन वनमा फुल्छ फूल,
अप्सराहरु नाच्छन्, गाउँछन् कुल।
इन्द्रको दरबार चम्किलो सुनौलो,
अमृतको धारा बग्छ अनन्त बहुलो।
त्यहाँ रम्भा, मेनका, उर्वशी सुन्दरी,
प्रत्येकको रूपले मोहित तीनै लोक धरी।
रम्भा अप्सराकी रानी, नृत्यकी देवी,
तनमा लहराउँछ अम्लान यौवन लीला।
मेनका बुद्धिमान्, प्रेमकी कला,
उर्वशी दिव्य, उरुबाट जन्मेकी जादुकी बाला।
इन्द्र हाँस्छन्, तर डराउँछन् मनमा,
तपस्वीहरुको तेजले सिंहासन हल्लिन्छ धरना।
"अप्सराहरु पठाऊ, भंग गर तप,"
भन्छन् इन्द्र, "रक्षा गर मेरो पद र तप।"
जङ्गल गहन, विश्वामित्र ध्यानमा लीन,
तपको ज्वाला जल्छ आकाश छुने।
मेनका आइन्, फूलको माला गाँसेर,
वसन्त बोकेर, हावा सुगन्धित बनाएर।
उनको नृत्यमा थिरकिन्छ पात,
आँखामा मोह, ओठमा मिठासको बात।
विश्वामित्र आँखा खोल्छन्, मोहित हुन्छन्,
तप भंग हुन्छ, प्रेमको आगो बल्छन्।
दश वर्ष सँगै, शकुन्तला जन्मिन्,
मेनका स्वर्ग फर्किन्, आँसु बोकेर।
"प्रेम क्षणिक छ, तर सन्तान अमर,"
भन्छिन् मेनका, "यो गाथा बाँकी छ अझै धेर।"
फेरि इन्द्र डराउँछन्, रम्भालाई बोलाउँछन्,
"भंग गर तप, यो पटक सफल बनाऊ।"
रम्भा जाँदै, कोइली गाउँदै साथमा,
नाच्छिन्, गाउँछिन्, मोहित बनाउने बातमा।
विश्वामित्र बुझ्छन्, क्रोध उर्लिन्छ,
"तिमी ढुङ्गा बन, दश हजार वर्षसम्म!"
रम्भा शिला बन्छिन्, आँसु ढुङ्गामा,
तर यो क्रोधले नै विश्वामित्रलाई उच्च बनाउँछ धरना।
उर्वशी आउँछिन् अन्तिम परीक्षामा,
पुरुरवास राजासँग प्रेमको कथा बुन्छिन्।
सर्तहरू राख्छिन्, भेडा रक्षा, नाङ्गो नदेख्ने,
तर प्रेमले सीमा तोड्छ, विरहले जलाउँछ हृदय।
उर्वशी फर्किन्छिन्, पुरुरवास रोइरहन्छन्,
"प्रेम दिव्य छ, तर नियमले बाँध्छ।"
अप्सराहरुको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित, परीक्षाले सिकाउँछ।
मेनकाको गर्भबाट शकुन्तला जन्मिन्,
जङ्गलमा छोडिन्, कान्व ऋषिले पाए।
प्रकृति साथी बनी, फूलले सजाइन्,
हिरण खेल्छन्, चरा गाउँछन् उनको लागि।
दुष्यन्त राजा शिकारमा आउँछन्,
शकुन्तलाको रूपमा मोहित हुन्छन्।
गान्धर्व विवाह, प्रेमको बन्धन बन्छ,
अङ्गूठी दिएर प्रतिज्ञा गर्छन्, "फर्किन्छु म।"
तर दुर्वासाको श्रापले दुष्यन्त भुल्छन्,
शकुन्तला दरबार पुग्छिन्, अपमान भोग्छिन्।
आँसु बहाउँदै, मेनका लगेर स्वर्ग लैजान्छिन्,
विरहको पीडा, अप्सराको गाथा बढाउँछ।
शकुन्तला स्वर्गमा, पुत्र भरत जन्माउँछिन्,
सिंहसँग खेल्ने, वीर बालक बन्छ।
दुष्यन्त इन्द्रको युद्धमा मद्दत गर्छन्,
भरतलाई देखेर, सम्झना फर्किन्छन्।
अङ्गूठी फेला पर्छ, माछाबाट उद्धार,
दुष्यन्त रोइरहन्छन्, पश्चातापमा डुबेर।
मिलन हुन्छ स्वर्गमा, परिवार पूरा हुन्छ,
भरत भारतवर्षको राजा बन्छ, अमर हुन्छ।
अप्सराको प्रेमले सन्तान दिन्छ,
परीक्षाले सिकाउँछ, जीवनको रहस्य खोल्छ।
मेनका, रम्भा, उर्वशीको कथा,
मानव र दिव्य बीचको पुल बन्छ।
रम्भा मुक्त हुन्छिन्, श्वेत ऋषिको कृपाले,
ढुङ्गाबाट फर्किन्, स्वर्गको नृत्यमा।
उर्वशी पुरुरवाससँग छोटो मिलन गर्छिन्,
तर नियमले बाँध्छ, विरहले सिकाउँछ।
अप्सराहरु नाच्छन् इन्द्रको दरबारमा,
तर हृदयमा बोक्छन् प्रेमको दाग।
"प्रेमले मोहित गर्छ, तपले मुक्त गर्छ,"
यो गाथाले सिकाउँछ, जीवनको सत्य खोल्छ।
स्वर्ग र पृथ्वी बीचको यो पुल,
अप्सराहरुको गाथा अमर रहन्छ।
सरस्वतीको कृपाले यो महाकाव्य पूर्ण होस्,
नेपाली साहित्यमा नयाँ ज्योति फैलाओस्।
घृताची नामकी अप्सरा, घिउले भरिएकी जस्ती,
सौन्दर्यको ज्योति, स्वर्गमा चम्किन्छिन् सधैं।
समुद्र मन्थनबाट जन्मेकी, अमृतसँगै उभिएकी,
इन्द्रको दरबारमा नाच्छिन्, देवताहरू मोहित हुन्छन्।
उनको रूपमा लहराउँछ यौवनको लहर,
आँखामा जादु, ओठमा मधुर हाँसोको फूल।
रम्भा रानी भए पनि, घृताची बलियो छिन्,
सयौं सन्तानकी आमा, प्रेमकी अमर कथा।
इन्द्र बोलाउँछन् फेरि, "तप भंग गर घृताची,"
तर यो पटक उनको हृदयमा प्रेमको आगो बल्छ।
ऋषिहरू मोहित हुन्छन्, राजाहरू लठ्ठिन्छन्,
घृताचीको स्पर्शले जीवन फेरिन्छ, भाग्य बदलिन्छ।
गंगा किनारमा भरद्वाज ध्यानमा लीन,
तपको ज्योति जल्छ, आकाश छुने।
घृताची आइन्, स्नान गर्दै सुन्दर रूपमा,
वायुले वस्त्र उडायो, भरद्वाज मोहित भए।
उनको तेजबाट बीज खस्यो, घृताची डराइन्,
तर त्यो बीजबाट द्रोण जन्मिए, शस्त्रास्त्रका ज्ञाता।
द्रोणाचार्य बने, महाभारतको योद्धा गुरु,
घृताचीको प्रेमले इतिहास लेखियो, अमर भयो।
"म मात्र माध्यम हुँ," भन्छिन् घृताची स्वर्ग फर्केर,
"सन्तानले अमरता दिन्छ, प्रेमले जीवन फेरिन्छ।"
तर विरहको पीडा बोकेर, उनी नाच्छिन् दरबारमा,
देवताहरूको लागि, तर हृदयमा सधैं मानवको याद।
कुशनाभ राजा मोहित भए घृताचीको रूपमा,
सयौं छोरी जन्मिए, सुन्दर र बलिया।
तर वायु देवले मोहित भएर छोरीहरूलाई श्राप दिए,
"तिमीहरू विकृत भएर बाँच," भन्दै क्रोधित भए।
छोरीहरू रोए, कुशनाभ दुःखी भए,
तर घृताचीको प्रभावले वंश चल्यो।
पछि ऋषिको कृपाले मुक्ति पाए,
कुशनाभका छोरीहरूबाट गाधि जन्मिए, विश्वामित्रका पिता बने।
घृताचीको गाथा यस्तै छ,
सौन्दर्यले मोहित गर्छ, सन्तानले अमर बनाउँछ।
श्राप आउँछ, तर मुक्ति पनि मिल्छ,
अप्सराको जीवन परीक्षा र प्रेमको पुल हो।
घृताची नाच्छिन् स्वर्गमा आज पनि,
तर पृथ्वीमा उनको सन्तानहरूले इतिहास लेख्छन्।
मेनका, रम्भा, उर्वशी, घृताची सबैको गाथा,
प्रेम, तप, विरह र मुक्तिको महाकाव्य बन्छ।
Raju kumar Chaudhary
✨ कथा: सोच बदलिएको दिन
काठमाडौंको एउटा सानो कोठामा आर्यन बस्दथ्यो।
उमेर २५ वर्ष। सपना धेरै। पैसा कम।
उहाँ दिनभर काम गर्थे — बिहान अफिस, साँझ पार्टटाइम, राति थकाइ।
तर महिनाको अन्त्यमा खाता खाली नै हुन्थ्यो।
एक दिन उनले डायरीमा लेखे:
“म धेरै काम गर्छु, तर किन अगाडि बढ्न सक्दिन?”
त्यसै दिन उनको जीवन बदलिने बिन्दु आयो।
अध्याय १: प्रश्न
अफिसमा उनको सहकर्मी विवेक थियो।
उही तलब, उही उमेर।
तर विवेक शान्त, आत्मविश्वासी, र सधैं केही नयाँ सिकिरहेको।
आर्यनले सोधे,
“तिमी कसरी यति स्थिर र सकारात्मक छौ?”
विवेक मुस्कुरायो।
“म पैसाको पछि दौडिन्न, म मूल्य सिर्जना गर्छु।”
यो वाक्य आर्यनको मनमा गड्यो।
अध्याय २: परिवर्तनको सुरुवात
त्यो रात आर्यनले आफ्नो जीवन हेरे।
ऊ काम गर्थ्यो — तर सिक्दैनथ्यो।
ऊ तलब पाउँथ्यो — तर बचत गर्दैनथ्यो।
ऊ सपना देख्थ्यो — तर योजना बनाउँदैनथ्यो।
उसले निर्णय गर्यो:
“आजदेखि म कमाउने मात्र होइन, सिर्जना गर्ने मानिस बन्छु।”
अध्याय ३: RICH सूत्र
उसले चार नियम बनायो:
R – Responsibility (जिम्मेवारी)
दोष दिन बन्द। आफ्नो जीवन आफैंको।
I – Investment (लगानी)
हरेक दिन १ घण्टा नयाँ सीप सिक्ने।
C – Consistency (नियमितता)
सानो प्रगति, तर दैनिक।
H – High Thinking (उच्च सोच)
ठूलो सपना, स्पष्ट योजना।
अध्याय ४: पहिलो असफलता
आर्यनले अनलाइन सानो प्रोजेक्ट सुरु गर्यो।
पहिलो महिना — शून्य आम्दानी।
उसले हार मान्न खोज्यो।
तर उसलाई याद आयो —
“असफलता फिडब्याक हो।”
उसले रणनीति बदले।
सीप सुधार्यो।
नेटवर्क बढायो।
अध्याय ५: परिणाम
छ महिनापछि —
उहाँको साइड प्रोजेक्टले तलबभन्दा बढी आम्दानी दिन थाल्यो।
तर सबैभन्दा ठूलो परिवर्तन पैसा होइन थियो।
परिवर्तन थियो —
उनको आत्मविश्वास।
उनको अनुशासन।
उनको सोच।
अन्तिम सन्देश
आर्यनले डायरीमा फेरि लेखे:
“धनी बन्नु भनेको बैंक ब्यालेन्स होइन।
धनी बन्नु भनेको आफ्नो क्षमतामा विश्वास गर्नु हो।”
त्यो दिन उनले बुझ्यो —
धनी मानिसहरू फरक काम गर्दैनन्।
उनीहरू फरक सोच गर्छन्।
🔥 नैतिक सन्देश
यदि तपाईं अहिले संघर्षमा हुनुहुन्छ भने
समस्या पैसामा होइन,
समस्या सोचमा हुन सक्छ।
सोच बदल्नुहोस्।
जिम्मेवारी लिनुहोस्।
आफूमा लगानी गर्नुहोस्।
नियमितता अपनाउनुहोस्।
धन परिणाम हो।
धनी मानसिकता कारण हो।
Raju kumar Chaudhary
✨ कथा: सोच बदलिएको दिन
काठमाडौंको एउटा सानो कोठामा आर्यन बस्दथ्यो।
उमेर २५ वर्ष। सपना धेरै। पैसा कम।
उहाँ दिनभर काम गर्थे — बिहान अफिस, साँझ पार्टटाइम, राति थकाइ।
तर महिनाको अन्त्यमा खाता खाली नै हुन्थ्यो।
एक दिन उनले डायरीमा लेखे:
“म धेरै काम गर्छु, तर किन अगाडि बढ्न सक्दिन?”
त्यसै दिन उनको जीवन बदलिने बिन्दु आयो।
अध्याय १: प्रश्न
अफिसमा उनको सहकर्मी विवेक थियो।
उही तलब, उही उमेर।
तर विवेक शान्त, आत्मविश्वासी, र सधैं केही नयाँ सिकिरहेको।
आर्यनले सोधे,
“तिमी कसरी यति स्थिर र सकारात्मक छौ?”
विवेक मुस्कुरायो।
“म पैसाको पछि दौडिन्न, म मूल्य सिर्जना गर्छु।”
यो वाक्य आर्यनको मनमा गड्यो।
अध्याय २: परिवर्तनको सुरुवात
त्यो रात आर्यनले आफ्नो जीवन हेरे।
ऊ काम गर्थ्यो — तर सिक्दैनथ्यो।
ऊ तलब पाउँथ्यो — तर बचत गर्दैनथ्यो।
ऊ सपना देख्थ्यो — तर योजना बनाउँदैनथ्यो।
उसले निर्णय गर्यो:
“आजदेखि म कमाउने मात्र होइन, सिर्जना गर्ने मानिस बन्छु।”
अध्याय ३: RICH सूत्र
उसले चार नियम बनायो:
R – Responsibility (जिम्मेवारी)
दोष दिन बन्द। आफ्नो जीवन आफैंको।
I – Investment (लगानी)
हरेक दिन १ घण्टा नयाँ सीप सिक्ने।
C – Consistency (नियमितता)
सानो प्रगति, तर दैनिक।
H – High Thinking (उच्च सोच)
ठूलो सपना, स्पष्ट योजना।
अध्याय ४: पहिलो असफलता
आर्यनले अनलाइन सानो प्रोजेक्ट सुरु गर्यो।
पहिलो महिना — शून्य आम्दानी।
उसले हार मान्न खोज्यो।
तर उसलाई याद आयो —
“असफलता फिडब्याक हो।”
उसले रणनीति बदले।
सीप सुधार्यो।
नेटवर्क बढायो।
अध्याय ५: परिणाम
छ महिनापछि —
उहाँको साइड प्रोजेक्टले तलबभन्दा बढी आम्दानी दिन थाल्यो।
तर सबैभन्दा ठूलो परिवर्तन पैसा होइन थियो।
परिवर्तन थियो —
उनको आत्मविश्वास।
उनको अनुशासन।
उनको सोच।
अन्तिम सन्देश
आर्यनले डायरीमा फेरि लेखे:
“धनी बन्नु भनेको बैंक ब्यालेन्स होइन।
धनी बन्नु भनेको आफ्नो क्षमतामा विश्वास गर्नु हो।”
त्यो दिन उनले बुझ्यो —
धनी मानिसहरू फरक काम गर्दैनन्।
उनीहरू फरक सोच गर्छन्।
🔥 नैतिक सन्देश
यदि तपाईं अहिले संघर्षमा हुनुहुन्छ भने
समस्या पैसामा होइन,
समस्या सोचमा हुन सक्छ।
सोच बदल्नुहोस्।
जिम्मेवारी लिनुहोस्।
आफूमा लगानी गर्नुहोस्।
नियमितता अपनाउनुहोस्।
धन परिणाम हो।
धनी मानसिकता कारण हो।📘 RICH Mindset
धनी मानसिकता सोच बदल, जीवन बदल
✍️ लेखक: राजु कुमार चौधरी
धनी बन्नु केवल पैसाको विषय होइन।
धनी बन्नु भनेको सोचको स्तर बदल्नु हो।
धेरै मानिसहरू जीवनभर मेहनत गर्छन्, तर धनी बन्न सक्दैनन्।
किन?
किनकि उनीहरूको सोच “कमाउने” मा सीमित हुन्छ,
जबकि धनी मानिसहरूको सोच “सिर्जना गर्ने” मा केन्द्रित हुन्छ।
यो पुस्तक तपाईंलाई पैसा मात्र होइन
मूल्य, अनुशासन, अवसर, र प्रभाव निर्माण गर्ने मानसिकता सिकाउनेछ l
Dr Darshita Babubhai Shah
मैं और मेरे अह्सास
कठिन वक्त में हौसला रख मुस्कराके आना सामने l
अब न लाना कोई भी रोने धोने का बहाना
सामने ll
कलेजा हाथों पर आ जाता है तराने को
सुनके l
जिंदगी तो हररोज सुनाएगी नया तराना
सामने ll
"सखी"
डो. दर्शिता बाबूभाई शाह
Thakor Pushpaben Sorabji
એકલતાના આ માર્ગે
માર્ગ મળ્યો મુજને
ભલે પાડ્યો એકલો આપે
તોય સાથ મળ્યો તારો
"કાન" મુજને
જય શ્રી કૃષ્ણ "પુષ્પ"
- Thakor Pushpaben Sorabji
Thakor Pushpaben Sorabji
જય શ્રી કૃષ્ણ,શુભ સવાર
S Sinha
भीख और भिक्षा में बहुत सुंदर अंतर बताया गया है -
भीख वह है जो मात्र उदरपूर्ति के लिए और वासना के लिए जगह जगह से मांग कर धन या अन्य चीजों को एकत्रित किया जाता है .
भिक्षा - अपने द्वारा समाज और मानवता के हित में बहुत ज्यादा किये कर्मों के बदले अपने जीवन निर्वाह के लिए न्यूनतम याचना है .
Neha kariyaal
जो लोग तुम पर भरोसा करते हैं उनके भरोसे को कभी मत तोड़ना । 🌷
Raj Shah
તારી બધી વાતોને પ્રેમ કર્યો છે.
તારી બધી આદતોને પ્રેમ કર્યો છે,
તું હંમેશા સાથે હોઈશ,
તારા વિશ્વાસને પ્રેમ કર્યો છે,
જેમાં હું અને તારી વાતો હોય,
એ વાતોને પ્રેમ કર્યો છે,
તું મારી સાથે જિંદગીભર પ્રેમ કરીશ,
એવા સપનાઓને પ્રેમ કર્યો છે,
ના પૂરા થાય એવા અરમાનો સાથે,
આ અધૂરી જિંદગીને પ્રેમ કર્યો છે.
😊😊😊
Paagla
https://youtube.com/shorts/n1xz30rnnPc?si=Dc76wcvVRP1GVhxQ
Alka Aggarwal
“हमारा रिश्ता टूटा नहीं…
बस अंदर से गिर गया।”
“हम साथ हैं,
पर बचा कुछ नहीं।”
“वो मेरा है,
पर अब मेरा नहीं।”
“शादी बच गई,
प्यार नहीं।”
“हमारा घर है,
हम नहीं।”
“मैंने रिश्ता पकड़े रखा,
और वो छूटता गया।”
“हम अलग नहीं हुए,
पर साथ भी नहीं।”
“मैं उसकी पत्नी हूँ,
पर उसकी नहीं।”
“रिश्ता जिंदा है,
पर महसूस नहीं।”
“हमारा साथ रह गया,
हम नहीं।”
“मैंने उसे खोया नहीं,
पर पा भी नहीं रही।”
“शादी चल रही है,
प्यार नहीं।”
“हमारे बीच सब खत्म नहीं,
बस कुछ भी नहीं।”
“मैं उसके पास हूँ,
और रिश्ता दूर।”
“हम टूटे नहीं,
पर जुड़ भी नहीं।”
Alka Aggarwal
“मैं उसके साथ रहती हूँ…
फिर भी अकेली हूँ।”
“घर भरा है,
पर दिल खाली।”
“हम एक ही कमरे में हैं,
पर अलग-अलग दुनिया में।”
“वो पास है,
पर मेरे साथ नहीं।”
“शादी में सबसे ज्यादा,
अकेलापन महसूस होता है।”
“मैंने साथी पाया था,
और अकेलापन मिला।”
“वो घर आता है,
मेरे पास नहीं।”
“मैं उससे दूर नहीं,
फिर भी अकेली हूँ।”
“हम साथ रहते हैं,
पर साथ नहीं जीते।”
“उसकी मौजूदगी भी,
मेरी तन्हाई नहीं मिटाती।”
“मैं उसकी पत्नी हूँ,
पर उसकी संगिनी नहीं।”
“हमारा घर है,
पर हमारा रिश्ता नहीं।”
“मैं उसके जीवन में हूँ,
पर उसके समय में नहीं।”
“वो मेरे पास सोता है,
पर मेरे साथ नहीं।”
“शादी में दूरी,
सबसे ज्यादा चुभती है।”
Soni shakya
अगर विश्वास नहीं तो पूजा व्यर्थ है..
और विश्वास है तो चिंता व्यर्थ है..
ओम् नमः शिवाय 🙏🌹🙏
- Soni shakya
Meghna Sanghvi
તારા મૌન ને હું શું સમજુ?
તારો સ્વીકાર સમજી લઉં કે પછી તારી અંદર છુપાયેલો અધૂરો જવાબ સમજી લઉં..
meghu
- Meghna Sanghvi
GANESH TEWARI 'NESH' (NASH)
कहाँ कहाँ ठोकर मिली, कहाँ हुआ अपमान। अपने लालों के लिए, खोया अपना मान।।
दोहा --४२१
(नैश के दोहे से उद्धृत)
-----गणेश तिवारी 'नैश'
Gujarati Whatsapp Status |
Hindi Whatsapp Status